|
|
| |
Column
40+hoofd
Wat is er mis met mijn hoofd? Mijn 40+
hoofd? Het automatiseren van teksten blijkt een
soort expeditie naar niemandsland. Woont daar
überhaupt iemand? Bij dat opslag-geheugen? Of is
dat geheugen alleen geschikt voor het bewaren
van nutteloze info? Hoeveel pasta er in een
familiepot zit. Onthoud ik. Of hoe de geur was
van mijn jeugdvriendin. Weet ik nog. Bewaar het
volgens mij op de plek waar keersommen horen.
Vroeger had ik al moeite met het stampen van
tafels. Duitse woorden daarentegen die weet ik
nog allemaal. De rijtjes zeg maar. Paraat indien
gewenst. Dus? Dus probeer ik nu al weken een uur
tekst uit mijn hoofd te leren. Dat lukt matig.
Heel matig. Maar de wil wint. De wil veegt alle
onzekerheden van de mat. Het moet, het zal en
het kan. En tijdens onze eerste mini try-out
(voor de show De Ontmoeting met Harry Emmery)
kende ik vijf teksten van buiten. Kijk. Dat is
een stap. Maar, treitert mijn ambitieuze kant,
het hadden er al dertien moeten zijn. Dertien
teksten, gedichten, verhalen en tussenpraatjes
moet ik weten. Zonder spiekbriefje. Goeie God.
Teveel afgekeken vroeger? Eh nee. Wel veel
piepkleine briefjes gemaakt die ik op mijn been
plakte. Net bij de rand waar het rokje ophield.
Van die geplastificeerde kunstwerkjes, die
indien klaar het nut al meer dan bewezen hadden.
Met die methode van leren wist ik zessen en
zevens te scoren. Altijd genoeg om over te gaan.
Mensen die spieken hebben faalangst. Ik hoefde
uiteraard niet eens te kijken. Het idee van dat
kleinood op m’n been was genoeg.
Vreemd is ook dat juist makkelijke dingen onder
mijn ‘geheugen’ wegschieten. Dat zie ik ook
terug bij een van mijn kinderen die qua
bovenkamer het meest op mij lijkt. Overhoor hem
Frans en de meest ingewikkelde woorden wandelen
zo z’n mond uit, terwijl ‘ik heb, wij hebben’
dan weer een onmogelijke vraag lijkt te zijn. Er
zitten kennelijk plaatjes in onze hoofden.
Plaatjes met woorden eraan vast. Creatieve
geesten lijken een andere harde schijf te hebben
dan bètamensen. Die onthouden gewoon lekker
makkelijk in volgorde van aanbod. Of in volgorde
van belangrijkheid of gewoon in volgorde van ‘zo
hoort het’. Nee. Dat werkt bij mij anders. Ik
onthoud niets in volgorde. Ik onthoud sferen.
Echt een handige tool. Heb je iets aan. Zucht.
Krijg je vast gratis bij de Appstore? Gelukkig
zijn er mensen die geloven in mij. Die het
zachte brein stimuleren en lachen om een
vergeten zin. Gelukkig heb ik een compagnon die
mij ziet zitten. Die dwars door alle vaagheden
van mijn hersenpan heen ziet wat ik wil en kan.
Wordt die expeditie naar niemandsland opeens een
toevlucht naar een warm oord. Dankbaar zijn.
Voor engelen op je weg. Ik ben het. En dank ook
namens mijn brein.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 23 januari 2012 |
|
|
|
Lees
meer