|
|
| |
Column
O Bli Hos Meg
Er zijn van die dagen dat het leven je inhaalt.
Zonder dat je het in de gaten hebt. Je kunt twee
dingen doen, je verbazen en stil gaan staan of
heel hard meerennen. Ik verkies het laatste. Het
zal geen verrassing zijn. Hard meerennen en me
verbazen over alles wat nog sneller gaat dan ik.
Geluiden, geuren, stemmen, verhalen, intenties,
verwachtingen, verlangens, verklaringen,
ingehouden emoties. Het raast allemaal sneller.
En toegeven, het is niet altijd makkelijk, maar
het voelt wel als ‘leven’ als ik op z’n minst
probeer het bij te houden. Bruisend, mooi,
intens, powerful, krachtig leven.
Ik luister naar Bach en verbaas me over het
wiskundige gehalte van de tonen. Ik ben gek op
Bach en wiskundig een nul. Hoe kan dat? Onder de
eerste toplaag van de noten zit het gevoel.
Gevoel dat wordt beredeneerd door formules. De
formules begrijp ik ten dele, het gevoel des te
meer. Ik denk hardop en voer een gesprek met een
Bachliefhebber. Hij draait zijn gedachten in
kunstige cirkels, bijna als een wetenschapper.
Zijn opvoeding, waarden en normen, maar vooral
ook vroegere geloofsovertuiging hebben een harde
laag over zijn denkwijze gelegd. Daar kom je
niet makkelijk doorheen. Net als bij Bach. Je
luister, hoort, denkt en voelt. In die volgorde.
De Bachliefhebber concentreert zich op het
beheersen en controleren van emoties, terwijl
zijn gevoel bijna door de keiharde tonen heen
knált.
Er zijn van die dagen dat het leven je inhaalt.
Dat je denkt aan een twinkeling bij een
mondhoek, aan mooi en simpel, aan zacht en
teder, aan ogen en handen, aan beloften en
toekomstdromen in Heilige schriften. Zonder dat
je het in de gaten hebt. Zo ineens betrap je
jezelf met je handen onder je kin. Starend in de
verte. 'O Bli Hos Meg' van Bach in herhaling op de
achtergrond.
 Reageer
op deze column...
Lees
ook het nieuwe gedicht van deze week...
Geschreven op 19 oktober 2010 |
|
|
|
Lees
meer