|
|
| |
Column
Aanslag
Een aanslag op de veiligheid van Nederland,
op de bus van de Koningin en haar familie, is
een aanslag op Nederland in al haar eenvoud en
onschuld. Naïef? Jazeker. Heel naïef. Een gek
(al is hij moederziel alleen) kan door alle
cordons heen breken. Letterlijk, met zijn auto
als projectiel. Wij kijken vol ongeloof en met
koude rillingen naar het nieuws. De kinderen
kijken mee. Je kunt ze er niet van weghouden. De
monden voor een keer dicht, de gezichten
serieus. De kleinste zegt met haar duim half in
de mond: ‘Die meneer zet Nederland gewoon voor
schut.’ Geknik. Ja, daar is iedereen het over
eens. ‘Gaat ons Koninginnedagfeest ook niet
door?’ Logische vraag. ‘Nee, zeggen we tegelijk,
wij gaan geen feest vieren nu.’ Weer instemming.
Dat begrijpen ze wel. Wat dan? De dag is nog
lang, de zon schijnt. We besluiten met de hond
te gaan wandelen in de Loonse en Drunense Duinen
en daarna een ijsje te gaan eten. Het
alternatief voor Koninginnedag. Maar eerst moet
de vlag naar binnen. De vlag die manlief
vanochtend, gevaarlijk wiebelend op een trap,
heeft opgehangen, vloekt met het vreselijke
nieuws, de doden, het verdriet, het ongeloof.
Niet om aan te zien die wapperende driekleur met
oranje wimpel. Als we even later onderweg zijn,
zien we nog veel vlaggen. Sommige hangen al
halfstok. Anderen nog pijnlijk in top.
De wandeling is kort, het zand mul, de hond
rustig, de kinderen verveeld. ‘Te heet, saai,
dorst, te ver,...’ Terrasje dan maar. De
serveerster is vliegensvlug, nerveus en een
wandelende calculator. Ze telt bij ieder
tafeltje hardop de bestellingen bij elkaar in
een onnavolgbaar tempo. Met haar heup al een
kwartslag gedraaid is ze, nog voor ze het geld
in ontvangst neemt, al weer op weg naar de
volgende tafel. Zou ze het al weten deze
wervelwind? Of neemt haar werk haar zo zeer in
beslag dat ze amper tijd heeft gehad voor een
slokje cola? Het bier is lauw, naast ons het
eten koud. Tsja. Het komt niet meer goed
vandaag. We zuchten en rijden naar huis. Daar
zitten we weer. Samen op de bank. Nederland voor
de tv. Raken we nu met z´n allen een stuk
onschuld kwijt? Ik denk aan de kinderen. Hoe het
binnenkomt bij hen is niet precies te volgen. Ze
kijken, praten en vragen. Dat gelukkig wel. En
wij geven antwoorden, voor zover je antwoord
kunt geven op deze onrealistische waarheid. De
volgende ochtend is deze waarheid misschien nog
wel rauwer en harder dan de dag ervoor. De
foto’s in de kranten zetten de bewegende beelden
van gister, die we tientallen keren voorbij
zagen komen, stil. Schokkend! Vlug leggen we de
krant bij het oud papier in een poging de
gruwelijke details van doden en gewonden bij de
kinderen weg te houden. Genoeg nu. Meer dan
genoeg. Maar ze diepen de krant op en bladeren
langs de werkelijkheid van gisteren. Met
wijsvingers duiden ze wonden, bloed, dood en
verderf. Het kerft krasjes op de zielen van
later.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 1 mei 2009 |
|
|
|
Lees
meer