|
|
| |
Column
Agendabeheer
‘Het is maar goed dat je geen secretaresse
bent.’ zegt ze en schudt afkeurend haar hoofd.
Ze bladert met opgetrokken wenkbrauwen door mijn
agenda en zucht theatraal; ‘wat een zooi!’ Jaja,’
zeg ik ‘nu weet ik het wel.’ ‘Maar ja,’ verzucht
ze….’je bent schrijver. Die zijn altijd zo
warrig.’ Mijn dochter. Scherp en helder. Acht
jaar. Mooi mens. Ik weet dat ze gelijk heeft.
Mijn planning is als een kronkelend pad door de
bergen. Ik loop omhoog, maar heb geen idee hoe
de weg zal lopen. Of het gaat regenen, waaien,
of mijn schoenen wel waterdicht zijn? Aan mijn
agenda is inderdaad nogal goed te zien dat m’n
voorbereiding van ‘leven’ nogal rammelt. En dan
druk ik het nog netjes uit. Goede vrienden weten
dat ik belangrijke dagen soms onthoud, maar
meestal vergeet. Dat ik afspraken maak - ja
gerust ook dubbele - die op het allerlaatste
nippertje weer moeten worden verzet. Dat ik ‘s
ochtends nog in een flits denk….’ik moet nog’ en
‘s avonds zacht vloek….‘gdrvr, ik had nog.’ Dat
dus! Vreselijk vermoeiend en ook erg gênant. Hoe
vaak ik me ook voorneem om ook een geordend
leven te gaan leven, het LUKT me niet. Ergens
ligt een geniepige chaos me stilzwijgend uit te
lachen. Probeer JIJ mij maar eens in het bedwang
te houden Gebbink! Inderdaad. DAT lukt niet,
zoals ik net al zei.
Het is werkelijk een wonder dat mijn twee boeken
over 7 dagen van de drukpersen rollen. Daar ben
ik dan ook niet geheel alleen verantwoordelijk
voor. Dat begrijpt u. Mijn trouwe compagnon en
vriendin heeft hier een belangrijk aandeel in
geleverd. Haar agenda is namelijk groot, rood
(zou dat misschien helpen?) en voorzien van
alles wat ze moet, kan en wil gaan doen. Aan het
begin van het jaar schrijft ze de verjaardagen
op de juiste dagen. Waarschijnlijk doet IEDEREEN
dat, maar ik zat er met open mond naar te
kijken. ‘Da’s best handig,’ piepte ik en ze keek
me aan met een blik die het midden hield tussen
intens medelijden en hartverscheurend
leedvermaak. Snap ik. Meteen. Natuurlijk.
Eigenlijk, bedenk ik me, is het een wonder dat
het hier thuis allemaal redelijk op rolletjes
loopt. Hoe kan dat eigenlijk? Nou? Ik blader
door mijn agenda en zie dat stoer-lief meisje
haar eigen verjaardag in MIJN agenda heeft
gezet. Ah! Met getekende bloemetjes en een
ballonnetje. En mijn puber heeft een gele memo
op het krijtbord geplakt met de mededeling:
‘nieuwe sportschoenen nodig, TE KLEIN!’ Ow.
Nummer drie rolt het gras met een brede grijns.
En mijn lief -het is oneerlijk maar waar- heeft
van onze lieve heer gewoon ALLE
organisatietalent gekregen wat er maar te
vergeven was. Logisch dat het op was toen ik
geboren werd. En soms hè, als het allemaal
dramatisch uit de hand dreigt te lopen, dan hoor
ik monter gefluit en zijn alle kabouters ijverig
mijn pad aan het vereffenen. Blijkbaar
compenseert het huwelijk ook het een en ander.
Ik zie de was wapperen. Hoor de strijkmachine
sissen, heb de auto gewassen, verse bloemen… en
belt Albert Heijn met de heuglijke mededeling
dat mijn pinpas (die ik overigens nog niet eens
miste) is gevonden bij de zelfscan.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 8 mei 2011 |
|
|
|
Lees
meer