|
|
| |
Column
Asociaal?
Soms valt je oog ergens op. Zomaar. Dan
staar je wat uit het raam van je auto wachtend
voor een stoplicht. En opeens, pats, beeld en
geluid. Je ziet iets en heb meteen het hele boek
gelezen zal ik maar zeggen. Zo viel mijn oog
opeens op een klein regeltje onderaan het
nummerbord van een witte auto voor me. Daar waar
normaliter staat bij wie je je auto hebt
gekocht. Of bij wie je je auto in onderhoud
hebt. Ook goed. De struise, donkerharige dame
achter het stuur voor me voerde de volgende
regel: “blond en intelligent, de schrik van
iedere vent”? Ik moet toch zeker drie seconden
verbaasd hebben gekeken. En zij keek naar mij.
Dat zag ik in haar achteruitkijkspiegel. Zou ze
de auto hebben geleend van haar blonde vriendin,
of heeft ze de auto overgenomen van een blonde
stoot en het statement gelaten voor wat het was?
Na enkele seconden oogcontact reed de vrouw
aarzelend de bocht om. Ze was duidelijk de weg
aan het zoeken en deed dat op haar dooie gemak.
Ik zat met mijn gedachten nog bij die regel en
gaf haar de ruimte. Had ik die regel niet
gelezen dan was ik haar nu vast en zeker
irritant aan het opjagen. Dat brengt me op de
reclamecampagne van Sire: Zonder dat we het door
hebben worden we steeds asocialer. Is dat zo?
Asocialer dan een jaar geleden? Of tien jaar
geleden? Ik geloof er niks van. De mens
verandert niet. De verschijnselen zijn misschien
anders. Bellen bij de kassa? Asociaal? Zolang
het geen zwetsgesprek is en blijft bij een korte
mededeling. Valt wel mee toch? En de term
"Onbewust Asociaal" dan? Daar hebben ze bij Sire
vast goed over nagedacht. Iemand die een volle
asbak omkiepert uit zijn auto doet dat bewust en
is dus bewust asociaal. Een man op krukken in de
tram negeren en laten staan? Bewust asociaal. Of
maak ik hier een denkfout? Voor wie is die
campagne eigenlijk bedoeld? Wie zijn die
onbewust asocialen? Ik mijmer nog een beetje
verder en krijg opeens een briljant idee.
Reclame! Ik ga mijn website promoten op het
ienie-minie-regeltje van mijn nummerbord.
Subtiel! Of toch met hele grote letters op de
achteruit? En dan de auto knalgeel laten
overspuiten? Wat één regeltje al niet kan
veroorzaken. Voorlopig rij ik lekker door. En
roep af en toe iets tegen een voorganger. Gewoon
binnen de contouren van mijn eigen auto. Ik denk
aan een goede vriend. Hij is de rust zelve.
Beleefd, sociaal (!) en intelligent.‘Papa,’ zei
zijn zoon van twee onlangs op de achterbank van
zijn auto, ‘is die meneer voor ons een
paardenlul?’ Ik bedoel maar,...!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 2 april 2009 |
|
|
|
Lees
meer