|
|
| |
Column
Bevallig?
Wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat ik niets
heb geschreven in de tijd dat ik zwanger, net
bevallen en weer zwanger was. Nou ja, niets?
Niets voor de buitenwereld in ieder geval. Ik
lees een blog van een juist ‘geboren’ moeder,
een serieuze journaliste van De Volkskrant en
zie behalve de clichés, ook foto’s van net na de
bevalling, een gekreukte, oerlelijke baby en een
filmpje van de eerste krakende geluiden van de
boreling. Juist! Privé. Voor thuis, misschien
voor oma of later voor de vriendin
van zoonlief. In no time heb ik tig soortgelijke
blogs gevonden. De taal van deze blogs is stoer.
Deze blogmoeders durven te spreken als kerels.
Eén citaatje dan van zo’n mama: “Behalve eten, slapen, over je heen pissen en schijten, doet zo'n baby natuurlijk niet zo
veel. Waarom dan toch een filmpje? Omdat het
weinige wat ie doet wel heel schattig is. En
omdat ik graag wil dat hij op zijn achttiende,
als ie zwaar de baard in zijn keel heeft, weet
wat een adorabele oe- en aaaaah-geluidjes hij
kon maken...”
Na vier bijna identieke inkijkjes in de wereld
van de roze wolk, weigert mijn verstand door te
lezen. Plaatsvervangende schaamte hult me in
diepe gene. Moeders van Nederland,...schrap
jullie blogs, kopieer ze naar Word, print ze
uit, sla er een nietje door en leg ze op het
schap ‘sentimenten’. Naast het eerste
babyschoentje, het afgestorven stukje
navelstreng, de eerste voedingsbh. Niemand zal
ze missen, een enkele nieuwsgierige buurvrouw
daargelaten.
Wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat ik in die
tijd, overspoelt door hevige hormoonslagregens,
mijn kop heb weten te houden. Muisstil was het
rondom ons nest. Ik had niet eens een email-adres. Goddank.
Die eerste foto’s bracht ik, wandelend door de
stad, met rolletjes tegelijk naar de fotograaf. Oma’s kregen een foto en ik lijstte
er een in. Nu ontvang ik van collega’s binnen
tien minuten na de bevalling een ‘trotse’ print
van iets dat in de verste verte nog niet op een
sappige baby lijkt. Om nog maar te zwijgen over
de uitgeputte moeders met ingestorte buiken, volumptieuze borsten en tepels zo groot als
gebaksbordjes. Ah toe,....niet in full print op
mijn scherm. Alsjeblieft! Je kind is
wonderschoon. Vast! Maar wel binnen de muren van
je eigen slaapkamer. Ik wis de foto’s, bang dat
ze mijn harde schijf gniffelend zullen aanvreten
en gooi ze, net als dwaze kettingbrieven en
humorloze seksgrapjes die ik zo nu en dan
gemaild krijg, meteen weg.
Wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat die
allesverzengende mamahormonen al jaren geleden
mijn lijf verlaten hebben. Voorgoed! Nooit meer
zullen ze terug keren om schreeuwend druk inkt
te eisen. Nou ja, misschien vermomt in de vorm
van die hufterige midlife (!) of veel later nog,
als gutsende of gortdroge opvliegers. Wie zal
het zeggen?
Maar mijn bevallingsverhalen,....en alles wat
daarna kwam, staan in
huis-tuin-en-keuken-dagboekjes, diep weggestopt
achter vier paar opgerolde sportsokken in mijn
kledingkast. En de rest? Zit in mijn hoofd. En
dat van mijn lief. Zoals het hoort.
 Reageer
op deze column...
Lees
ook de nieuwe gedichten van deze week...
Geschreven op 1 december 2009 |
|
|
|
Lees
meer