|
|
| |
Column
Blocken
‘Er is oorlog in Libië,’ zegt mijn 10-jarige
zoon op de achterbank van de auto. En die ene
kwade gast, euh die Kadhafi die in de krant
staat, wil de baas blijven en schiet op zijn
eigen mensen.’ Het is even stil als hij
vervolgt: ‘Maar de meeste Nederlanders zijn er
weggehaald.’ ‘Dus?’, zeg ik. ‘Dus, niks‘, zegt
hij en wijst zijn zus een ‘vette fietser die een
wheely trekt’. Ik denk er later die ochtend met
een kop koffie in de hand over na. Over de
kinderen die alles weten. Via de tv, de krant,
maar vooral via Social Media. Op Hyves kan een
onderwerp binnen een paar minuten een hype zijn.
En echt serieus nemen ze ‘die gast’ niet. Ze
maken en verzenden filmpjes waar de
hoofdrolspelers veelal in compromitterende poses
te vinden zijn. Kadhafi en humor, een bizarre
combinatie. Maar kinderen lijken met deze bijna
luchtige manier van kijken een soort van filter
te leggen. Misschien omdat ze het niet helemaal
willen laten doordringen, misschien omdat ze
zoveel informatie krijgen en zodoende selectieve
perceptie inzetten om het te kunnen behappen.
Ik merk dat ik dat zelf ook steeds vaker doe.
Een kanaal dichtzetten. Stroomt Twitter vol met
berichten over een bepaald onderwerp dat ik op
dat moment niet boeiend vind, dan block ik alle
tweets die daarover gaan. Hashtags-berichten (#)
over bepaalde programma’s kunnen dan ook
behoorlijk irriteren. Boer zoekt vrouw (#bzv)
bijvoorbeeld zou ik zelfs zonder tv welhaast
woordelijk kunnen volgen via Twitter.
Interessant? Gemakkelijk? Of juist opdringerig?
Afhankelijk van je humeur en bezigheden laat je
de informatie binnenkomen of block je deze! Ook
‘Kadhafi’ zag ik in een lange stroom van
berichten voorbij komen. Ik werd op dat moment
geïnterviewd over de lancering van mijn twee
boeken en liet de info dus zwerven. Er was iets
met Libië? Maar wat? Later.
De dag nam een vlucht en ik kreeg geen kans het
nieuws goed te volgen. Het bleven flarden. Pas
toen ik ‘s avonds laat thuiskwam van een
bespreking en mijn laptop opende las ik de
feiten in chronologische volgorde. Borrel erbij,
benen op de tafel! Het nieuws op maat op een
zelfverkozen moment.
Maar wat bleef hangen was de toon en uitstraling
van Moammar Kadhafi, zijn nietsontziende blik en
heftige armgebaren. De ondertiteling kon gerust
uit. De berichtgeving feitelijk ook. De man die
zich het liefst laat omringen door bloedmooie,
vrouwelijke lijfwachten, zelfs in Parijs een
tent opzet in de achtertuin van zijn hotel en
zichzelf koelte toewaait met een palmblad, toont
de wereld zijn boodschap in body-language pure
sang.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 23 februari 2011 |
|
|
|
Lees
meer