Home Over Katja Boeken Gedichten Columns Nieuwsbrief Contact Nederlands Engels

   
  Lees meer  
  ... naar archief  
     
     
   
  Column

Blote knieën
Onze hond heeft 1,5 kilo haar. Dat weet ik zo precies omdat de trimster het haar heeft gewogen. Eerst geschoren natuurlijk. Dat spreekt voor zich. Ze belde me nadat ik de hond bij haar had afgeleverd. ‘Helemaal vol klitten. Het onderhaar. Wat moeten we ermee?’ ‘Scheer maar kaal,’ verzucht ik door de telefoon. ‘Zit niets anders op.’ Onze Ruud Gullit, Bob Marley, onze knappe rastaman,...helemaal kaal. Het is iedere keer weer even slikken. Van stoere bodybuilder naar schraalmagere Harry. Het moest niet mogen. Maar het moet. Zo ben ik dan ook wel weer. Aktie. De trimster begrijpt het en gaat aan de slag. Over een uur is hij klaar. Voor de hond is het een feest. Ook een voordeel. Hij vindt het heerlijk met die jas uit. De lente begint voor hem een paar weken eerder. Jaloers makend die dartelende jongeling in de tuin. Ik wandel nog steeds met winterse outfit en probeer zo nu en dan de lente uit te dagen. Jas open. Het is al een keer gelukt. Tien minuten. Toen moest de jas weer dicht. Jammer. Martin Bril heeft het over rokjesdag. De dag dat opeens als afgesproken massaal blote vrouwenbenen te zien zijn. En wapperende rokjes. Voorstelbaar. Voor de man. Waar kijken vrouwen dan naar uit? Mannen rollen hooguit de hemdsmouwen op. Dat is overigens beter dan de blote mannenknie. Eerlijk. Noem een man in je omgeving die knapper wordt van blote knieën. Onder een korte broek. Ja, da’s niet eenvoudig. Heb ik toevallig (?) een man met hele goeie benen. En voeten. Lucky me. Die toevallig ook nog eens op slippers kan lopen. En die niet warm loopt voor overhemden met korte mouw. Ook een lentekiller. Met korte mouw ben je óf 60 plus óf gewoon oerdegelijk. Toch ben ik er nog niet uit. Wat maakt de lenteman? Ik denk dat we het moeten zoeken in een ijskoud biertje op het terras. Zit daar een grijnzende man achter met opgestroopte hemdsmouwen? Een stoere blik? Een vette knipoog? Een bijna gegarandeerde zekerheid dat de lente heel dicht bij is. Dus lopen mijn kale hond en ik nog maar eens langs druppende terrasjes, waar hooguit een enkeling rillend onder een warmtelamp een sigaret staat te roken. Nee, de lente is nog ver te zoeken.

Reageer op deze column...


Geschreven op 16 februari 2009
 

Sitemap