|
|
| |
Column
Boer
Nooit kijk ik naar Boer zoekt vrouw. Ik zit op
dat tijdstip meestal te werken met mijn rug naar
de tv. De familie kijkt en ik hoor slechts
flarden van het populaire programma. Totdat een
bekend accent mijn aandacht trekt. Een boer uit
de Achterhoek? Ja hoor, kan niet missen. Ik duw
met mijn heup het hele zooitje familie op de
bank wat aan de kant, ga zitten en zie boer Jos
over uitgestrekte Gelderse akkers door het beeld
wandelen. Oei, oei, oei, boer Jos, dat is een
leuke vent. Ik schiet in de lach. Een grijzende,
bijna vijftiger met klei aan zijn handen kan mij
bekoren? Ja, nou en of! Vanaf dat moment volg ik
Boer zoekt vrouw. Bij de andere boeren ga ik
thee zetten, een borrel inschenken of toch nog
wat werken, maar zodra de nasale tonen van Jos
klinken zit ik weer op mijn post. Ik denk aan
een idiote rekensom van een man die mij wel zag
zitten en veel ouder was. “Kijk,” zei hij
onlangs, “mannen vallen op vrouwen die de helft
van hun leeftijd zijn plus dertien.” Daar moest
ik een paar seconden over nadenken. “Dus ik ben
interessant voor vijftigers?” vroeg ik. “Ja,”
zei hij en keek me broeierig aan. Nou loop ik
niet warm voor oudere mannen, dus zijn droom was
snel over, maar ik had er gratis en voor niks
een bijzondere ‘overpeinzing’ bij. De helft plus
dertien? Ha, geldt die rekensom dan ook in
omgekeerde vorm? Ik bedoel, vind ik boer Jos
daarom aantrekkelijk? Nee! Ik val natuurlijk
niet echt voor hem. Mijn brein wordt getriggerd
door mijn verleden. Ik herken zijn specifieke
Achterhoekse humor, zijn houterige loopje, het
cynisme en zijn ‘oorverdovend’ mooie accent
natuurlijk. Ooit had ik een vriendje zoals Jos.
Een lief Doetinchems vriendje die de ‘n’ zo
ontroerend mooi kon inslikken. Jos is hiervan de
uitvergrote versie. Dag Jos. Dank Jos. Veel
geluk Jos. Niet teveel vrouwen versieren Jos.
Dat maakt je minder aantrekkelijk. Maar Jos
heeft al gekozen lees ik in de Telegraaf. En nu
moet de redactie van Boer zoekt vrouw de
kijkcijfers bewaken en de voorkeur van deze
charmeur nog een paar uitzendingen zien te
verbergen. Arme Jos, hij wil helemaal niet
wachten. Hij wil,....ja, dat dus. In het laatste
programma-onderdeel zit de gewiekste akkerbouwer
op de tribune van voetbalclub De Graafschap vak
1 rij 8. Hij straalt. “Mijn cluppie,” zegt hij.
Ja Jos en het mijne, alleen woon ik niet meer in
die prachtige streek waar jouw landerijen en je
pesterige oogjes mijn sentimenten aanwakkeren.
Jeugdsentimenten wel te verstaan.
“I-J bunt nie wies,” zeg ik tegen mezelf.
Jeugdsentimenten? Amehoela! Dank Jos, fijn Jos,
kappen nou Jos. De helft plus dertien. Grmfm!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 27 oktober 2009 |
|
|
|
Lees
meer