|
|
| |
Column
Boze buur
Iedere buurt heeft er een. Een man of vrouw.
No matter. Een boze buur. Alleen het woord al.
Wij hebben een klein straatje. Twintig huizen.
Ook onze straat heeft er een. En alle straten
waar ik ooit woonde. Gek eigenlijk. Het valt in
de categorie: ‘Waarom raakt altijd een van de
twee sokken zoek na het wassen? Waarom heeft
iedere straat een zeurende buur? Gewoon. Om te
negeren. Dat is wel een les die ik heb geleerd
met de jaren. De tip is eenvoudig. Ga nooit,
maar dan ook echt NOOIT, in discussie met een
chagrijnige buur. Blijf zo nu en dan je hand
opsteken, nee niet je middelvinger uitklappen,
en lach een geveinsde lach. Mijn kinderen zouden
zeggen ‘boeiheeen.’ Inderdaad. Boeien. Want geef
je ze één vinger (die buur dan) dan ben je echt
de sjors. En die ene vinger is in dit geval echt
figuurlijk bedoeld. Letterlijk betekent het
waarschijnlijk stijve nekkramp bij je buur. Hij
of zij kijkt voortaan zo krampachtig de andere
kant op dat binnen drie maanden fysiotherapie
onontbeerlijk is. De boze buur is kwaad op
iedereen. Staan er flessen voor haar deur die
niet worden afgehaald door de kringloop,..oe-la-la-la.
Vreemd genoeg vliegen die flessen ook altijd bij
haar tegen de gevel, maar dat ter zijde. Staat
de kliko voor haar heg en vergeet je die een
dagje binnen te halen. U begrijpt een boze brief
ligt in je brievenbus. Onze boze buur heeft een camera voor haar
deur. Dat is lachen, want opgeschoten pubers
weten dat ding handig te ontwijken. In betere
tijden heeft de buur weleens verteld hoe ze met
haar man eierengooiende pubers probeerde te
spotten op haar veilige beeldschermpje binnen.
Ze zagen NIEMAND??? Toch zag dat ‘schorum’ kans
haar ‘hele huis’ met eieren te bekogelen. De
eierstruif is hardnekkig en siert nog steeds de
muren. Tijdens de bouw van haar woning werd twee
keer brandgesticht op de zolder en een bosuil
(echt waar) is op een nacht door hun schoorsteen
naar beneden gezakt en heeft al fladderend de
hele woonkamer besmeurd met zwarte roet. Tja!
Het moet niet gekker worden. Het hondje van de
buren is een kopie van de baas. Dat zijn ze
altijd, ik weet het en ik zal binnenkort een
foto van onze viervoeter plaatsen, maar de hond
van boze buur is ronduit chagrijnig. En vals. Hoe vaak ze ook zeggen ‘Eppo foei’, het beest is
en blijft een loeder. Zover klopt de aanname van
hond en baas.
We hebben een leuke buurt. Gelukkig. Met
leuke no-nonsense mensen en dito borrels. Daar
ga je heen. Dat doe je. Sowieso sla je geen
borrels over. Ik niet tenminste. Boze buur heeft
een hekel aan borrels. Zucht. En komt niet. Dat
is naar voor haar. Niet echt voor de rest. Zo
langzaam maar zeker verandert het leven van de
buur in een Robinson Crusoe Eiland. Nog even en
ze legt een ondergrondse vluchtgang aan van de
voordeur naar het einde van de straat.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 04 maart 2009 |
|
|
|
Lees
meer