|
|
| |
Column
Bruine bonen
Ons oude Achterhoekse familierecept 'bruine
bonen met karnemelksesaus' hoeft geen geheim te
blijven. Het is een raar recept. Iedereen die
deze maaltijd ooit van dichtbij heeft gezien
heeft al 'gegeten en gedronken'. ´Bah! Wat is
dit?´ In onze studietijd deden we nog weleens
een poging deze oeroude Hollandse maaltijd te
maken voor een aantal onschuldige, uitgehongerde
huisgenoten. Je begrijpt het al. Onze
tafelgasten (geen Achterhoekers uiteraard)
stonden binnen een kwartier bij de balie van de
chinees. En wij aten drie dagen bruine bonen met
karnemelksesaus. Ja, ik weet het. Het klinkt
vies en oké, het ziet er niet echt heeeel
smakelijk uit, maar voor de durfallen onder
ons,...het is echt lekker. En voedzaam. Wie eet
er dezer dagen nog bruine bonen? Goede reden dus
deze eiwitrijke jongens te verstoppen onder een
dikke laag karnemelksesaus. De eerlijkheid
gebied te zeggen dat ik onze kinderen dit
gerecht op geraffineerde wijze heb moeten
aansmeren toen ze klein waren. De term
‘karnemelk’ bekt niet lekker als het gaat om
promotiedoeleinden bij 1 en 2 jarigen. Vandaar
dat ik de naam heb veranderd in ‘speksaus’.
Kijk, dat verkoopt! Heel stiekem goot ik de
karnemelk bij het mengsel van boter en meel.
Vlug de uitgebakken spek erbij en klaar. Geen
haan die erna kraait. Gekookte aardappels, bonen
erop, speksaus erover. Groeizaam. En de saus kan
ook over andijviestamppot, of over
raapstelenstamp. Wij houden van kinderen die
goed eten. Friemelaars die prikken in het eten,
lange tanden, diepe zuchten en met het hoofd op
de arm ongeïnteresseerd iets naar binnen
schuiven,....no way. Ik weet dat ik me nu op
glad ijs begeef, want kinderen en eten is zo
ongeveer het meest besproken en bediscussieerde
onderwerp in familiekringen en ver daar buiten.
Iedereen wil dat kindlief eet. En het liefst
niet alleen snoep, chips, droge pasta, kale
pizzabodems, liga’s, knakworsten en vissticks
met appelmoes. Alleen hebben veel mensen het er
niet voorover vol te houden. Drie keer zuchten
en de helft van het bord mag aan de kant. Nog 2
hapjes dan? Krijg je een lekker toetje? Ah, toe,
nog een hapje dan, alleen het vlees? Tsja. Zo
worden we gekielhaald door ons eigen kroost. En
is een generatie van onderhandelaars geboren.
Wij zaten vroeger met onze koude witlof op de
trap net zolang te kokhalzen tot het op was. En
we durfden de laatste hap echt niet in de jaszak
van papa te laten glijden. Dus mengen wij anno
2009 onze eigen opvoedstijl met die van vroeger
en zijn daarmee beland aan de strenge kant van
de streep. Onze kinderen lusten bijna alles.
Olijven, haring met ui, spruiten, zelfgemaakte
pizza met groente en salade, feta, zuurkool,
rode kool, boerenkool, snijbonen en gehaktballen
met kruiden, sushi, visschotels, soepen, sauzen
en simpele smaakmakers als mosterd, knoflook,
uien en milde sambal. Zo! En dan praten we niet
eens over gewoon bruin brood. Heb je weleens
gekeken in een gemiddelde broodtrommel van
zomaar een kind op school? Moet je eens doen.
Grote kans dat er verpakte ‘heerlijkheden’
inzitten die niks meer met eten te maken hebben.
Ik heb ooit aan een lief meisje een stukje
´kaasstrip´ gevraagd en geproefd? Daar komt geen
kaas aan te pas. Dat kan ik je verzekeren. De
chemische smaak bleef de hele dag aan mijn
verhemelte kleven. Gadver. En je wilt ook niet
zien hoe ze dat opeten, zo’n ‘kaasstrip’. Verder
zag ik allerlei soorten voorverpakte koeken,
worstjes, halve pannenkoeken, stukken appelflap,
gesuikerde bolussen (is een Zeeuws broodje),
stukken koude kant-en-klare pizza en de meest
uiteenlopende chocolade versnaperingen. En die
ene witte boterham die ertussen ligt gooien ze
na een piepklein hapje achteloos in de
prullenbak. En spoelen dan hun verwende mondjes
met fristie, dubbelfris (6,5 klontje suiker per
pakje) en appelsap.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 18 maart 2009 |
|
|
|
Lees
meer