|
|
| |
Column
Buiten
De zon is er. Wat een geluksgevoel. Niet
zo´n flauw en waterig geval. Nee. Echt een zon
waarvan je langzaam ontdooid. Uit je
winterslaap. Als je dan even de tijd neemt (?)
te gaan zitten buiten heb je het helemaal
geschoten. Die tijd is het probleem. Jaloers ben
ik op mensen die met krant en koffie en
klapstoel gewoon gaan zitten. Gewoon? Zo gewoon
is dat dus blijkbaar niet, want ik ben er niet
goed in. Altijd wel weer iets dat voorgaat. Op
het echte leven eigenlijk. En wachten op een
goed moment bestaat ook niet. Het is nu te doen.
Dus schijnt de zon en heb je trek in koffie dan
laat je alles uit je handen vallen. Yep. Of niet
en dan zit je weer achter je pc een column te
tikken. Ook leuk. De hond staat al tien minuten
voor het raam waar de zon zo rijkelijk naar
binnen schijnt. Hij wil wel naar buiten. Nu of
straks? De hond is niet zo moeilijk. Die pakt
zijn slaap, zijn eten, zijn waakse momenten en
zijn ontspanning zoals ze komen. Heb ik een
uurtje langer werk? Gaat hij lekker liggen
slapen. Geduldig wachten. Ik bewonder mijn hond.
Om die mooie eigenschap die ik niet heb.
Wachten? Niks voor mij. Laat mij een half uurtje
wachten en je hoort de donder en bliksem al van
verre aankomen. Vroeger deed ik het nog weleens.
Wachten. De eerste vijf minuten gaan nog wel.
Maar dan? Ik heb met mezelf afgesproken niet
meer te wachten. Tenzij het echt niet anders kan
natuurlijk. Dat heb je weleens. In de file ben
je kansloos. Dan kijk ik naar de anderen in de
rij. Ook dodelijk saai. Wanneer zie je nou eens
iemand die net zo staat te wachten als jij? Met
diezelfde blik? Diezelfde gelatenheid? Diezelfde
drang in dit hopeloze uurtje iets heel spannends
te gaan doen. Een verloren uur. Dus laat ik mijn
gedachten maar weer eens vieren. Kijken waar ze
nu weer uitkomen. Dat is op zo’n moment de beste
bezigheid. Vind ik dan? Anderen gaan de krant
lezen. Of het stuur poetsen met hygiënische
doekjes?? Of gapen. Heel lang en ongegeneerd
gapen. En alle viezige zaken waar ik het niet
eens over wil hebben. Denken die peuteraars en
nagelbijters nou echt dat niemand ze ziet? En
dan straks vrolijk de eerste afspraak een hand
schudden. Jakkes. Als ik nou even opschiet kan
ik met een goed alibi naar buiten. Niet
spijbelend gaan zitten op de tuinstoel, maar
lekker lopen. De hond slaapt. Op de beste plek
van het huis. En ik drink mijn laatste slok
koffie. De groeten. Ben naar buiten.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 20 maart 2009 |
|
|
|
Lees
meer