|
|
| |
Column
Chemie
Het daglicht is scherper dan ogen kunnen
verdragen. De zonnebril ligt thuis. Op het
aanrecht. Knijpen dus en filteren. Nergens blote
benen. Nou ja, een enkeling. En een durfal op
slippers. Geloof dat ik al gezwicht ben voor de
halve laarsjes mode. En witte wijn tijdens een
mooie lunch. In een dorp dichtbij. Waar het
zomerse gevoel uit de knoppen barst. En mijn
humeur dankbaar meelift. Ik ben van de zomer. Ik
BEN de zomer. Het bos omarmt en fluistert zwoele
woorden. De Pinksterbloemen zwaaien en lachen.
Zelfs de geniepige brandnetels die het bospad
omzomen, bloeien vriendelijke witte bloemen.
Het gesprek dichtbij. Waar ogen en handen
gesteund worden door de kracht van de natuur,
gaan gedachten gelijk op. Dat kan! Dat heet
chemie. Dat weet ik ook wel. Niemand kan chemie
sturen. Of opzoeken. Het is er. Of niet!
En de zomer draagt het leven. Het leven waarvan
gedachten zwieren van links naar rechts. Waar,
ergens in het midden, op het breekpunt, scherven
drijven. Het daglicht is scherper dan ogen
kunnen verdragen. De zonnebril ligt thuis. Dames
op leeftijd drinken volle glazen rosé op een
druk terras. Ze laten de zon keihard branden op
hun tanige huid en stiften hun lippen nog eens
knalroze. Scholieren met grote tassen en brillen
bestellen carpaccio van ossenhaas op ciabatta
broodjes en proosten met colaatjes. In het
midden de chemie. Waar woorden vallen op de
juiste plaats. En het denken synchroon loopt.
Niemand tekent voor de geboorte een contract met
het leven. Niemand stippelt een route uit strak als
in een zomervakantie van stad naar stad. Het
leven gaat. Het leven neemt. Het leven loopt. En
het beste wat we kunnen doen is meegaan.
Het daglicht is scherper dan ogen kunnen
verdragen. De zonnebril ligt thuis.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 20 april 2011 |
|
|
|
Lees
meer