|
|
| |
Column
Dagdromen
Dagdromen is gezond. Niks doen ook.
Gedachten leegmaken, dwalen in het niks,
onderweg zijn naar nergens en tegelijk levendig
voor je zien hoe het DAAR ruikt, voelt, proeft
bijna. Kinderen kunnen het van nature. Landerig
hangen ze met hun hoofd over de stoelleuning en
wapperen afwezig met de benen waar geen botten
meer in lijken te zitten. Zo elastisch als hun
lijven, zo elastisch zijn hun hersenen lijkt
wel. Moeiteloos schakelen ze van huiswerk naar
zonnig strand, van actief sporten naar dromen
over voetballen op blote voeten. En vaak, als ik
vraag ‘waar denk je aan?’ zeggen ze afwezig,
‘oh, aan eh niks!’ Aaargh, heerlijk!
Als ze terugkeren uit niemandsland, waar ze
zonder schuldgevoel en in het bijzijn van de
hele familie stoïcijns en urenlang kunnen
verblijven, storten ze zo nu en dan de meest
briljante filosofische vragen en theorieën uit
over mijn keukentafel. ‘Eh….jeetje...nou zeg,’
hoor ik mezelf stamelen terwijl ik ter
inspiratie een slok port neem, in pannen roer,
de oudste Frans overhoor, ondertussen sokken,
tassen en schoenen opruim en nog even snel een
plasje opdweil van de pup. Maar eigenlijk
verwachten ze helemaal geen antwoorden van mij.
Ze zetten gewoon wat deuren op een kier. Zodat
ook ik kan meekijken in die bijzondere wereld
achter starende ogen. Die wereld waar wij zelf
nog maar zo weinig komen. En zij? Zij knutselen
vervolgens aan een veelbelovend ‘project’ en
verbouwen hun kamers tot architectenkantoor,
laboratorium of atelier. Of ze veinzen een hoofdpijnachtig
virus om nog eens lekker uit te kunnen slapen,
waarna ze opeens foutloos ‘Kiss
the rain’ op de piano blijken te
kunnen spelen. Wonderlijk!
Ik ben niet gauw jaloers, maar van die
natuurlijke wegdrijf-modus van kinderen kan ik
ongegeneerd jaloers worden. Ik geloof dat ik
eerst een week vakantie moet hebben, los van
alles en iedereen, door mangels van retraites en
zielenknijpers moet gaan, af moet kicken van
Social Media en andere ruisopwekkende
hippe-dag-bestedingen, voordat ik kan afglijden
naar de stilte van het ‘niks’. Verbeten surf ik
langs meditatievakanties en vind peperdure, luxe
reizen naar Ibiza, Frankrijk en Noorwegen en zie
dat ze ‘balans’ maar vooral ‘heelheid’ beloven.
Och! Opeens merk ik dat ik al een eind op weg
ben. Even later. Op een stoel, in de tuin onder
de nog bladloze treurbeuk, lijkt de wind die
door de takken blaast verdacht veel op het
ruizen van de zee. De honden onder mijn blote
voeten zijn zacht als fijn strandzand en de geur
van een vers bereide tosti kan best door voor
een gegrild geitenkaasje op een Spaans terras!
‘Vasthouden, vasthouden, vasthouden,’ fluister
ik tegen mezelf met mijn ogen dicht en merk
tegelijkertijd dat ik alweer terug ben. Shit.
Terug bij de volgende taxibeurt, de was, een
oplaaiende ruzie tussen de kinderen, de
door de honden uitgegraven Lelietjes van Dalen, mijn afspraak
vanavond, de allerlaatste check van mijn boeken
voordat ze naar de drukker gaan.
Hoopvol was het wel, dit moment van gedachteloze
dwaling.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 12 april 2011 |
|
|
|
Lees
meer