|
|
| |
Column
Dé waarheid!
“Is je boek autobiografisch?” Deze vraag, de
vraag der vragen gesteld aan iedere schrijver,
is me afgelopen jaar twee keer voor de voeten
geworpen. Twee keer maar? Ja! Eén vriend mailde
en schreef,... “Ik hoop niet dat het boek over
jullie gaat,” en de corrector,...die vroeg er
indirect na via mijn liefste vriendin. Ik heb
een jaar lang tevergeefs gewacht op een spervuur
aan vragen en buiten deze twee dappere
verkenners om, bleef het oorverdovend stil. Waargebeurd? Verzonnen? Of beiden? Het kan
blijkbaar niemand iets schelen. Toch? Of durft
niemand het me te vragen? Het boek is er. Het is
klaar en het bestaat. Het is ontstaan, zoals een
schilder zijn doek opbouwt. Laag over laag,
waarheid over fantasie en fantasie over
waarheid. Toch moet ik stilletjesaan gaan
nadenken over de antwoorden die ik ga geven als
het boek straks uitkomt. Want, durven vrienden
en bekenden mij niet rechtstreeks te vragen hoe
het zit, de buitenwereld zal dat met graagte en
grote gretigheid gaan doen. Ik heb dus vast een
antwoord verzonnen. Verzonnen ja, zoals de
meeste gebeurtenissen in mijn boek verzonnen
zijn. Het gaat zo: “Is je boek autobiografisch?”
Katja: “Ach,....er zitten natuurlijk heel veel
dingen in die mijn leven raken, maar gelukkig
niet alles. Dat is het mooie van mijn vak,...je
fantasie raakt de werkelijkheid en de
werkelijkheid raakt de fantasie.”
Het lijkt wel een gedicht denk ik tevreden en
voor mij is vraag 1 hiermee afgedaan. Een
gravende journalist zal echter geen genoegen
nemen met dit antwoord. Ooit was ik zelf een
journalist en ik weet hoe het werkt. Voordat een
journalist van wal steekt heeft hij namelijk de
waarheid die hij wil horen al in zijn hoofd
geprent. Met die koers ramt hij door schotsen
ijs, net zolang tot hij een zeehond ontwaart.
Kijk! Het antwoord! Een zeehond! En dan wordt
het lastig voor de geïnterviewde, want glibberen
op ijs is tot daar aan toe,.. hij zélf ziet die
zeehond ook heus wel. De journalist vraagt mij
dus: “Leuk bedacht Gebbink, maar we weten dat
iedere roman in feite de binnenste buiten
gekeerde schrijver zelf is. Met de waarheid in
grote vleeshaken aan zijn lillende ingewanden.”
En op dit statement heb ik, beste lezer, zojuist
mijn gedroomde antwoord verzonnen. Katja: “Dus
Saskia Noort heeft het gedaan met haar 'Nieuwe
buren'? Stefan Brijs kloont ook buiten 'De
Engelenmaker' om zijn eigen kinderen? Martin
Bril is in werkelijkheid 'Evelien' en
Gerbrand Bakker liet zijn vader niet alleen in 'Boven
is het stil'-, maar ook in het hier en nu
verhongeren?”Wake up Sjjjjonnie!” En dan zou ik genoegzaam genietend
achterover leunen. In en in tevreden met mijn
vlijmscherpe antwoord. Ja, ja? Onzin natuurlijk,
want in levende lijve ben ik pas adrem als ik
boos ben. En van journalisten als deze word ik
niet boos, hooguit zenuwachtig. En als ik
zenuwachtig ben ga ik stotteren of erger nog,
stuntelen. Dat is natuurlijk koren op de molen
van de journalist. “Ze wiebelt,...jaaaa, ze
verliest haar evenwicht,....jaaaa,...bijna,
bijna, ze, ze, ze, valt. Ahhh, ze is gevallen.”
Dus, ga ik vooraf schriftelijke antwoorden
verzinnen. Lekker veilig achter mijn pc. De
messen geslepen naast me, de woorden verpakt in
kanonskogels en 'Dé waarheid',...tsja die sterft
ter plekke in de vorm van bloedserieuze en
intelligente stiltes op mijn lippen......
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 4 februari 2010 |
|
|
|
Lees
meer