|
|
| |
Column
Debuut
'Mijn boek is klaar.' Ik zeg het hardop.
Tegen mezelf. Het document ga ik zo meteen
verzenden naar een bevriende ex-collega. Hij
werkt voor een landelijk opinieblad en heeft me
beloofd het manuscript te lezen. De zenuwen
gieren door mijn keel als ik op de ‘send’ knop
druk. Alsof je je kind een nachtje ‘uitleent’
aan een volstrekt vreemde die je toevallig in de
trein bent tegengekomen. Het document moet
losgeweekt worden van mezelf. Dat klinkt
zweverig, maar ik kan het even niet anders
uitdrukken. Het is nu in handen van een ander.
Mijn onzekerheid vermengt zich met schaamte,
wanhoop en pure angst. Ik hoop dat de harde
schijf van zijn pc het begeeft. Maar nee. Hij
stuurt me een nette ontvangstbevestiging. Oh
sjit. En hij gaat het lezen. Snel, heel snel. Ik
geloof dat mijn harde schijf het gaat begeven.
Voor de duizendste keer lees ik het boek. Mijn
eigen boek. En geef mijn onzekerheid een flinke
duw. Het gaat lukken. Het is een goed boek. Een
mooi boek. Het boek leest lekker en is spannend.
Zo. Dat helpt. Nou ok eerlijk? Een beetje dan.
De vriend belt me en ik grijp een stoel, een
kladblok en een pen. ‘Zit je goed?', vraagt hij
nog. Tja, hij kent me. En dan steekt hij van
wal. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Hij
zegt: ‘Het is goeoeoeoed. Heeeeel goeoeoeoed. Je
hebt me aangenaam verrast.’ Ik kijk naar mezelf.
Ben ik dat? Daar op die stoel? Met die tranen?
Die trillende handen? Die verbaasde ogen? Ik
hoor hem lachen: ‘Je bent er bijna. Even het
eind nog bijschaven en wat puntjes op de i en
knallen maar. De markt op met dat boek van je.’
Ik heb geloof ik niet hoorbaar gehuild toen hij
het me vertelde. Hij hoorde waarschijnlijk wat
stille kuchen en een piepend oh ja, oh jee en
een lange onduidelijke ffffff. Of zoiets. Pas
nadat ik de telefoon had neergelegd kwam er een
brullend geluid ergens uit de onderste regionen.
Ik huilde nu hardop. En rende naar beneden. ‘Het
gaat lukken. Hij vond het goeoeoeoed.’ Mijn
familieleden keken me grijnzend aan. ‘Yes, yes,
yes,’ zei de jongste. En we jankten samen wat
kleffe familietranen. Wat een soap. Wat een
ontlading. Kun je nagaan hoe waterig het bij ons
thuis wordt als het boek voor het eerst in de
schappen ligt. Zou zomaar kunnen. Toch? Ik
besluit de onzekerheid deze keer te blokken. En
even te genieten van de woorden van de bevriende
journalist. Ik ga er langzaam maar zeker in
geloven. In dat boek. Mijn boek. 2009.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 11 januari 2009 |
|
|
|
Lees
meer