|
|
| |
Column
Dolende woorden
In mijn brievenbus ligt een kaart die ik een
jaar geleden stuurde aan een vriend in Engeland.
Een bedankje voor het feit dat hij speciaal uit
Londen was overgevlogen voor mijn 40e
verjaardag. Inmiddels ben ik bijna 41 en open ik
mijn eigen envelop, met mijn eigen handschrift
en mijn eigen woorden aan hem. Bizar. Op de
achterkant van de envelop staat met grote groene
blokletters RETURN TO SENDER. Het adres in
Londen is twee maal doorgekrast. Een keer met
het zelfde groen als van de achterkant en een
keer met blauwe wasco. Er zitten twee grote
stickers op van TNT met daarop een onbekend
postcode in Nederland en met mijn eigen
postcode. De kaart is, op dertien dagen na, een
jaar onderweg geweest.
M’n eerste reactie, nadat ik van de verbazing
ben bijgekomen, is ‘sjit, nu heb ik hem dus niet
bedankt’. Een belachelijke close-to-perfection
gedachte, ik besef het. Want waarom moest ik
iedereen een persoonlijk, handgeschreven
bedankje sturen? Waarom? Waarom vier je je 40e
uitgebreid en niet je 41? Omdat het zo hoort? De
kaart-die-een-jaar-rondzwierf is het bewijs dat
maakbaarheid niet bestaat, conventies aangeleerd
en misschien ook wel volstrekt nutteloos zijn.
Afgelopen week ontving ik een lange email van
een andere, goede vriend. Gewend aan korte
berichtjes en sms’jes moest ik hier even goed
voor gaan zitten. Op mijn iPhone scrolde ik
langs de letters, de woorden en de zinnen. De
betekenis ervan vormde zich heel langzaam een
verhaal in mijn hoofd. De schrijver was er
duidelijk goed voor gaan zitten. Iedere punt,
zelfs iedere komma was zorgvuldig neergezet. En
er kwam geen papier, geen postzegel, geen
bezorger en geen handschrift aan te pas. Dat
laatste vind ik oprecht jammer, want een
handschrift is toch zoiets als een stem, een
handdruk of een oogopslag. Van de mailschrijver
weet ik dat hij met grote blokletters schrijft.
Ik zal eens googelen wat dat over iemands
karakter zegt.
Aan de keukentafel lees ik - alsof ik een
vreemde ben van mijn eigen gedachten - de kaart
uit Londen. Mijn handschrift is een nogal
losjes-aan-elkaar-geschreven-letterbrij. Met
extra lussen aan de letters w, d, l en t. En de
punt op de i loopt een paar keer door in de
volgende letter. Geen liniaal gebruikt en zo te
zien geschreven zonder vooraf een kladje te
hebben gemaakt. Zwervende woorden in de
betekenis van een dolende geest….
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 10 november 2010 |
|
|
|
Lees
meer