|
|
| |
Column
Droomhoofd
Een vol hoofd en teveel te doen. Een
droomhoofd en veel te laten. Ik twijfel.
Ouderwetse to-do lijsten maken of gewoon
‘meestormen’ op de orkaan die een debuut met
zich meebrengt. Gewone dingen. Gewone dingen
doen ook mee. Wassen, strijken, column tikken,
honden uitlaten, boodschappen doen, bloemen
zaaien. Gewone dingen verlijmen de bijzondere.
Zonder gewone dingen waren bijzondere dingen
wankele zielenpoten. Waren bijzondere dingen
losstaande pilaren die je zo zou kunnen omduwen.
Ik draai een was. Stapel gedroogd goed op een
nog grotere stapel. Indrukwekkend gewoon. En
ondertussen gaat er iets mis. De cover van de
roman is te krap gesneden. Er moest iets mis
gaan. Natuurlijk! Dat hoort zo. Goddank geen
vette ‘dt’ fout op de achterkant van mijn
boeken. Mijn portretfoto zit te dicht tegen de
bovenrand. ‘Te weinig vlees’, zegt de ontwerper.
‘Heb jij over het hoofd gezien,’ zegt de
drukker. Toegeven, geen hond die het ziet.
Behalve als je het weet. Nu weten jullie het
ook. Dat scheelt. Weten we het allemaal. Omdat
‘gewoon’ nou eenmaal regel is. Ik bel en mail en
zucht en steun. Kunnen we het oplossen? Nee!
Uiteindelijk leggen we ons er dus ‘gewoon’ bij
neer. Gewoon. Ik vouw een stapel handdoeken. De
directeur van de drukkerij belt nog een keer.
Hij denkt mee. ‘Bij een 2e druk kunnen ze het
voor me oplossen.’ Ah! Een tweede druk? Ik was
nog even bij die eerste 1000 boeken die we
willen verkopen. Ondertussen stromen de
bestellingen binnen. Ik zie ze langskomen. Een
voor een. Knip dode bloemen weg. De honden
hebben honger. Ze staren me vragend aan. Wat is
die keukenbank eigenlijk hard. Pijn in schouders
en nek. Zou moeten mediteren. Als dat
kan? Tuurlijk. Hoeveel mensen er komen naar de
boekpresentatie 27 mei? Ik maak een lijst.
Drank. Da’s 1. Goeie happen waar je geen vette
vingers van krijgt. De boekhandelaar zal me
dankbaar zijn. En muziek! Een piano? In de zaak?
Kan dat dan? Oh, da’s een briljant idee. Mijn
zoon achter de toetsen. Hij heeft het! In de
vingers. Dat durf ik best hardop te zeggen.
Omdat het zo is. Passie zit er in die kleine
donder. Hij speelt met zijn ogen dicht. Soms. En
laat het van binnenuit komen. Gewoon. Ik moet
mijn auto laten nakijken. Hij hapert als ik
wegrijd. Dat gaat binnenkort fout. Behalve als
ik bij de garage sta. Dan draait ‘ie onschuldig
zijn fraaiste motorgeluid en is er opeens niks
aan de hand. Blije eikel. Die auto van mij. Mij
een beetje schrik aanjagen. Ik praat tegen ‘m.
Jij gaat mij niet stil zetten hier. Niet nu!
Godvrmm. Hij gehoorzaamt. Nog een paar keer en
dan lacht hij. Vast. Een vol hoofd en teveel te
doen. Ik laat me zakken in een heet bad vol
schuim. Er duiken twee kinderen bij. Het bad
stroomt over. Mijn hoofd ook.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 18 mei 2011 |
|
|
|
Lees
meer