|
|
| |
Column
Eenzaam
Veel uitspraken die ik hoor ankeren ergens
in m’n ziel. Als ik ze wil navertellen houden ze
zich schuil. Maar voelen met de ogen dicht lukt
gek genoeg altijd. Dan wellen wijsheden en
overdenkingen desgevraagd op. Ik sluit mijn ogen
en wacht. ‘Heb lief als je er klaar voor bent,
niet wanneer je eenzaam bent.’ Ik was ineens
klaarwakker. Helder. En dacht na over de woorden
die ook best op een Delftsblauwe tegel hadden
kunnen staan. Eenzaam zijn. Het gebeurt de
beste. Zelfs in drukte kun je eenzaam zijn.
Samen eenzaam. Het kan. Alleen zijn is niet
eenzaam. Dat denken de meesten. Ik ben graag
alleen. Stilte is ook geen eenzaamheid. Stilte
is omlijsting van alleen zijn. Ik probeer vaak
alleen te zijn. In een huis vol kinderen en
vrienden van kinderen geen sinecure. In een huis
waar beweging veelal het enige geluid is. Waar
alles op dictafoon toon wordt gevraagd of
gereclameerd. ‘WAAR is dit en dat zus enzo….?’
is de meest gehoorde denk ik. Gevolgd
door……’HOEZO mag dat niet?’ En dan volgt een
woeste puberale uiteenzetting die zomaar ineens
kan worden bekrachtigd met een knallende deur.
Luid. En. Duidelijk.
Gelukkig is iedereen overdag aan het werk en
naar school. Dat scheelt een paar uur. Geluid.
En mijn social media is druk maar stil. Ook
heerlijk. Zo ontdekte ik afgelopen week bij
toeval dat je kunt skypen zonder te praten.
Tikken en kijken. WAT een uitvinding. Ik legde
mijn oortjes terzijde en genoot. Van blikken en
opgetrokken wenkbrauwen. Van verbazingen en
schalkse lachjes. Geen geluid. Alleen langs
schuivende zinnen. Mijn lieve vriendin uit
Portugal zag ik druk gebaren en kletsen tegen
haar Portugese collega. Naar mij tikte ze:
‘wacht even schat, ben er zo weer’. Ik keek naar
haar kantoor en het mimespel voor mijn ogen. Een
zaligheid. Ondertussen tikte ik een column.
Oortjes in en het
Ave Maria op. Muziek waar de stilte
vanaf galmt. Als ik even vastloop
schrijven mijn gedachten bijna automatisch
verder op de klanken van deze muziek. Tientallen
versies luisterde ik, maar deze ene blijft.
Niets is stiller dan een goed gezongen
klassieker. Opeens weet ik hoe ik de stilte
dichter bij kan halen. Ik gooi mijn krakende
oortjes in de prullenbak en schraap wat centen
bijeen. Een koptelefoon. Zo een waar mijn
jongens al maanden voor sparen. Ik doe het
gewoon. Het ding zit fantastisch. Niemand thuis.
Zo lijkt het. Totdat ik vier wild gebarende
kinderen voor mij zie springen. Wat? Gebaar ik
nog met een nonchalante knik. Maar woedende
vonken ketsen af tegen mijn afgesloten wereldje.
De kleinste grist razendsnel mijn dure aankoop
van mijn hoofd. Ik hoor ze ineens allemaal
tegelijk. Van ‘belachelijk’ ‘jij’ ‘zomaar’ ‘een
koptelefoon’ ‘niet voor bejaarden’ en ‘voor
schut’. Natuurlijk gelardeerd door enkele fraaie
en zeer goed gearticuleerde schuttingwoorden.
Het is duidelijk. Volstrekt. Luid. En.
Duidelijk.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 17 oktober 2011 |
|
|
|
Lees
meer