|
|
| |
Column
Foute mannen
'Ik heb altijd al zes kinderen gewild', zegt een
opdrachtgever tegen mij als hij probeert een
hand op mijn been te leggen. Zijn twee kinderen
met de vier van mij! Ik weet het meteen. Foute
boel. En een hele foute man. Want natuurlijk wil
hij geen 6 kinderen. Ha! Die zouden zijn
vrijheid om te hoeren en te snoeren behoorlijk
in de wielen rijden. Waaraan herken je een foute
man eigenlijk? Denkend aan de opdrachtgever stel
ik de vraag op Twitter en krijg al ras een hele
riedel antwoorden. Van vrouwen én mannen! Met
stip op 1 staat ‘vluchtgedrag als het erop
aankomt’. Op 2 komt ‘ijdelheid’ en op 3
‘aantrekken en afstoten’. Zou Silvio Berlusconi
daar ook een handje van hebben? Ik bedoel, zijn
ego beukt als woeste golven op de Italiaanse
kust. Zijn hoofd, geboetseerd uit sneldrogende
klei, wordt afgemaakt met een sneu toupet en zijn tanden doorsnijden een witter dan wit
schoonheidsideaal waar
- me dunkt - toch geen
enkele vrouw warm voor kan lopen. Maar blijkbaar
is een man in deze positie aantrekkelijk. Macht
erotiseert. Het aantrekken geschiedt dus via
zijn plek hoog op de apenrots. En afstoten en
afkopen. Ach, dat doet die engerd met geld en
diamanten. Ik lees dat hij 1 favoriete minnares
heeft, de beeldschone donkere schoonheid Mara Carfagna. Met haar zou hij ‘op een onbewoond
eiland willen verkeren’. ‘Trouwen zelfs!’ Mits,
komt ‘ie: ‘hij niet getrouwd was’. Tjsa. Zielig.
Foute mannen, zo zegt Twitterland, ‘praten
negatief over echtgenotes en gezinnen als ze er
niet bij zijn’ en bezitten ‘uitkleed-ogen’ en
een grote portie ‘dominantie’. We zijn dus
gewaarschuwd. En moeten vooral onze intuïtie
volgen. Maar soms is het, zo begrijp ik uit de
verhalen, ook heerlijk om die signalen te
negeren. En waarom zijn foute mannen dan in
zekere zin woest aantrekkelijk, zoals sommige
vrouwen mij toevertrouwen? Een vrouw zegt: ‘Ik
voelde me heerlijk, aan het begin. Hij maakte
echt werk van me. Praatte me naar de mond.
Overlaadde mij met complimenten.’ Ik denk dat
veel vrouwen doen alsof de aandacht van de foute
man, die je bijna letterlijk bespringt, oprechte
aandacht is. Aandacht voor wie je bent. Van
binnen dan. Want, zo vertrouwt een vriendin die
bijna viel voor slangenpraatjes van een foute
man mij toe: ‘ik zie er dan misschien uit als
een lekker wijf, maar hey, kom op zeg, wat
binnenin zit is nog veel mooier.’ We lachen
samen. Zij en ik. Aan mijn keukentafel met een
goed glas wijn. Ik begrijp haar wel. Geloven in
het goede van de mens, de man, dat is bijzonder.
Dat moet ook zo blijven. Eerlijk is eerlijk, de
meeste mannen zijn gewoon hele lieve, fijne,
betrouwbare mensen. Net zoals de meeste vrouwen.
De vriendin fluistert, terwijl ze naar mij
toebuigt: ‘Hij stuurde mij compromitterende
filmpjes, Katja.’ ‘Heb je die nog?' vraag ik
geschokt. ‘Ja, tuurlijk,’ zucht ze, ‘want hij
dreigde op een gegeven moment dat hij mijn
pikante sms’jes had bewaard voor mijn man als ik
niet inging op zijn platte verzoek het bed met
hem te delen.’ ‘Je meent het!’, schreeuw ik
bijna uit. Hij chanteerde je gewoon!’ ‘Klopt,’
zegt ze. ‘Maar de wetenschap dat ik zijn
uitspattingen op YouTube ga zetten, zal hem wel
tegenhouden.’ Het is opeens muisstil in mijn
keuken. En verderop ook. De tv gaat zachter.
Oren spitsen zich. We praten nog even verder
m'n vriendin en ik. Met onze ogen!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 6 april 2011 |
|
|
|
Lees
meer