|
|
| |
Column
Gebabbel
Mag je opschrijven wat je in het openbaar
opvangt? Natuurlijk, mag dat! Wie luid en
duidelijk spreekt wil gehoord worden en wie luistert
vangt weleens iets op. Lief en ik schuiven met
ingehouden buiken aan een tafeltje in een hip en
romantisch restaurant in Breda. Donkere wanden,
zwart witte foto’s aan de muur, wit gedekte
tafels en veel geliefden. Heel veel. Het is
Valentijnsavond en dat is te merken ook. Op de
tafels heeft het personeel roze-witte
snoephartjes gestrooid, er branden kaarsen en er
staat een speciale Valentijnsmenukaart op
tafel. Champagne? Ach, welja, kom maar door! We
zullen het nodig hebben, denk ik bevreesd als ik
de sfeer van alleen maar stellen geniepig in
mijn verwachtingsvolle humeur voel kruipen. Geen
zakenlui, geen tafels lachende vrienden en
vriendinnen. Alleen maar stellen. Eigenlijk wil
ik meteen rechtsomkeert maken. Mijn lief zit
echter zo ver van mij vandaan dat ik alleen met
een wanhopige blik probeer te seinen dat ik weg
wil hier. De comfortzone van minstens een paar
meter tussen de aangrenzende tafels wordt hier
op straffe wijze genegeerd. Het is alsof
iedereen bij elkaar op schoot zit. Moederrr. En
ja hoor. Daar heb je het al: mijn oren stellen
zich scherp op de conversaties recht en links.
Welja, voor de volledigheid scan ik ook even
kleding, schoeisel en make-up en tsja, waarom
ook niet, mijn gedachten verzinnen meteen een
relatieduur en relatie-intensiteit bij de
aangrenzende koppels. Hoe krampachtiger ik
probeer mijn aandacht bij mijn echtgenoot te
houden, hoe woester mijn brains proberen alles
in kaart te brengen. De man naast mij lijkt op
een minnaar uit het verre verleden. Zelfs zijn
stem komt overeen. De vrouw die hij heeft
meegenomen houdt het midden tussen Corry Konings
en Wendy van Dijk. Ai. Haar bleekblonde haar
is met stijltang nog steiler gemaakt, haar
tanden met iets chemisch, witter dan wit. Ze
roffelt met haar kunstnagels op het tafelkleed
en babbelt. Ze
b a b b e l t! Aan een stuk door. Haar stem
klinkt schel en dominant. En na iedere zin maakt
ze haar ogen groot en plant haar hand met
wijdverspreide vingers tegen haar wang. Het is
alsof ze tegen mij praat, zij het dat ik niet
geduldig zou zitten luisteren, als ik tegenover
haar zat, maar haar met tafel en al omver zou
duwen. Ze rijdt paard. ‘Nee, geen pony. Een
groot stoer paard. En pappie heeft een paard
voor haar gekocht. Een zwarte.’ Ze houdt niet
van vis en wil het liefst een klein hondje. Zo
eentje die in een tas past. Ze tilt haar
Burberrytas op tafel en tikt er tegenaan. ‘Kijk,
deze tassen heb je ook met een luchtgaatje voor
een hondje.’ Haar tafelgenoot knikt. Hij snapt
het al. Dan diept ze een toilettasje uit haar
dure tas en weer tikt ze er tegenaan. Alsof ze
naast haar gekwebbel ook nog eens in gebarentaal
spreekt. En net als ik eindelijk probeer te
genieten van een slok goede, koele witte wijn
zegt ze: ‘Kijk, dit tasje (tiktik) heb ik van
mijn ex gekregen, 11 jaar geleden. Ik kan er
geen afstand van doen.’ Ik schop tegen de benen
van mijn man en hij kijkt verbaasd. ‘Wat is er?’
vragen zijn ogen. Ik zie dat hij probeert mijn
gedachten te lezen.
Ineens weet ik wat ik wil. Stilte. Niet zomaar
een uur, maar dagenlang. Een soort van
Boeddhistische stilte die de immense ruis van
het leven om me heen filtert. Een stilte die
helderheid geeft en ruimte. Een zucht van
verlichting ontsnapt aan mijn lippen. Ik besluit
niet meer te praten vanavond. Fluisterende
gedachten bereiken de overkant van de tafel.
Lief kijkt begripvol. Ook hij kan wel wat rust
in zijn hoofd gebruiken. We sluiten het diner af
met een prima chocoladedessert. Het personeel
legt 2 lollies (?) op de rekening en ik zie
vanuit mijn ooghoeken dat ‘Corry’ het papiertje
van de lolly aan het lospeuteren is. En? U snapt
het al. Ze steekt de lolly in haar ietwat scheve
mond, beweegt haar gezicht in een ‘kijk-mij-hier-eens-sensueel-zijn-stand,
sabbelt en….aaargh babbelt!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 15 februari 2011 |
|
|
|
Lees
meer