|
|
| |
Column
Gedachten
Wandelend door een druilerig bos graven
gedachten gangetjes. Naar plaatsen waar niet
vaak bezoek komt. Plaatsen waar gordijnen
gesloten zijn, waar lakens liggen uitgespreid
over opgeslagen meubels. Waar het ruikt naar
oude boeken en boenwas. Alleen het opwaaiende
stof verraadt dat iemand zojuist de deur naar de
onbekende kamer heeft geopend. Er kiert licht
door de luiken voor het raam. Hoe lang is het
geleden dat hier zon naar binnen heeft
geschenen? Dat een frisse wind de dunne voile
gordijnen heeft doen opbollen? Een jaar? Jaren?
Of tientallen jaren? Aan de laag stof op de
vensterbank te zien eerder tientallen jaren? De
houten kozijnen klemmen een beetje voor ze naar
binnen toe opengaan. Een zware, vettige geur van
nat mos mist z’n doel niet. Adembenemend en
indringend. De luiken hebben een ferme duw naar
buiten nodig, alvorens ze knarsend van hun plek
schuiven. Buiten is het uitzicht wonderlijk groen. Niets
doet denken aan mensen. Niets doet denken aan
programma’s, deadlines, strijkgoed of politiek.
Op deze plek bestaan alleen gedachten. Die als
druppels van de bladeren glijden. Kabbelende
gedachten, vrije gedachten,
zwoele gedachten.
In de kamer trekt de muffe, benauwde lucht langzaam
weg en maakt plaats voor een friszoete bries.
Met een bezem verdwijnt het laatste stof. Lakens
worden uitgeklopt, gevouwen en opgeborgen tussen
strakgesteven linnengoed.
Stoelen verschoven tot vlakbij het open raam. Op
de schouw staat een 30 jaar oude port klaar om
ontkurkt te worden. Groen glas, groene ogen. Een
hand glijdt door het haar. Hoe de tijd
verstrijkt weet niemand hier. De tijd is
eveneens te gast, blijft, rekt uit en buigt mee.
De tijd verwarmt de port in de glazen en tikt
vederlichte aanrakingen. Brood en olijven
onaangeroerd. Buiten slaat een plots opkomende
hevige regenbui zachte bosgrond uiteen. Door de
sleuven stroomt het water naar de laagste plek.
Een zucht klinkt. En nog een. De stilte
aangenaam. Woorden cirkelen rond en blijven
hangen waar het past. De haard knettert. De tijd
reikt handen en voeten, armen en benen. Hier
lezen gedachten mee met woorden die spontaan
opkomen en ook weer net zo snel verglijden in
een aangename roes. In de verte blaft een hond.
Wapperende kinderstemmen ontlokken heel even een
glimlach. De stilte spreekt.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 9 juni 2010 |
|
|
|
Lees
meer