|
|
| |
Column
Geheim
Waar en bij wie kun je helemaal eerlijk
zijn? De meeste van mijn leeftijdsgenoten spuien
hun opgekropte eerlijkheid -lees geheimen- bij
een psych. Risicoloos, veilig en waarschijnlijk
ook opluchtend. Of ze lopen leeg bij een
halfbezopen, eeuwenoude vriend in een kroeg en
lispelen: ‘Weet je wat jij nooit van mij had
gedacht....?’ Of ze pogen lafjes, in de bekende
psychologenterm ‘My friend John’, hun ei te
leggen. Dat werkt! Ach, er is ook niks mis met
een geheim. Iedereen heeft onbelichte eigenheden
die niemand iets aangaan. Maar de mens is een
rare. Het stille, diepverborgen stukje ‘zelf’
bubbelt en borrelt op een goede dag toch
simpelweg naar boven. Waarom? Waarom kan de mens
niet een soort van opslagplek zijn voor zijn
eigen dromen, wensen en verlangens? Waarom moet
er op een bepaald moment toch weer gedeeld
worden?
Ik hoor mezelf praten in een restaurant tegen
mijn beste vriendin. Ze had even te voren bij
mij thuis naar mijn 10-jarige zoon staan
luisteren die met zijn virtuoze, gevoelige
pianospel grote ontroering bij haar wist op te
wekken. Zoals hij meestal doet bij vrouwen. Dat
mooie kind, pas een jaar op les, speelt ‘Comptine
d'un autre été’ en als ik zou kunnen dan
liet ik hier mijn trotse moederhart
uiteenspatten door zijn gave op You Tube te
etaleren.
Maar zij was dus hevig geroerd en vertelde mij
dat, terwijl ze met een damastenservet haar
tranen bette. Mijn ‘gesloten deur’ ging op een
kier. Wat zeg ik, zwaaide meteen daarna ook
wagenwijd open. Ik probeerde nog even
krampachtig mijn zorgvuldig verborgen verlangens
binnen te houden, maar voelde de grip ervan
verslappen. Hier zou ik morgen waarschijnlijk
spijt van krijgen. Van de vele woorden die
klaarlagen op mijn tong. Klaar om over haar heen
te rollen. We bestelden coquilles met
ganzenlever en klonken onze glazen. Ik wist het
nog even te rekken. Uitstel. Voor een minuut of
tien. En ja hoor, daar waren ze al. Een voor een
liepen de zinnen uit mijn mond. Ik had het
kunnen weten! Hoe het eten smaakte? Ik zou het
niet meer weten. Wel herinner ik me drank.
Teveel drank. Een Irish coffee op het end. En
koppijn de volgende dag. Maar spijt? Nee! Geen
spijt.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 12 oktober 2010 |
|
|
|
Lees
meer