|
|
| |
Column
Geluidscrash
Midden in de nacht gaat het brandalarm af.
De overloop zou in lichterlaaie staan, lees ik
op het scherm van de melder. Ow? Maar ik sta er.
Dus? Loos alarm. Twee uur later schalt het
nummer
Crazy van Gnals Barkley door het hele
huis. Het is pas vijf uur in de morgen. ‘Foutje,
wekker verkeerd ingesteld,’ zegt zoonlief de
volgende morgen. Zelf sliep hij overigens gewoon
door naast zijn dreunende docking station.
Geluid. Geluid is heerlijk. Zolang het een
kabbelende bergbeek is. Het is al dagen noisy in
en rondom huis. Ik moet er even uit. Naar de
sauna. Waar de serveersters zelfs het glas zacht
en beheerst voor je op tafel zetten. Er wacht
mij een aangename verrassing. ‘Of ik even wil
grabbelen?’, vraagt een vriendelijk meisje
achter de balie. Haar sieraden klingelen
verfijnd tegen haar ranke polsen. De sauna heeft
een Award gekregen en deelt nu zelf prijzen uit.
Dat wil ik wel. Wie nooit iets wint heeft ook
geen hoop. Maar ik win. Een massage. Aha! Een
knappe masseur van mijn leeftijd met kekke bril
en donkerbruin warrige krullen komt even later
met uitgestoken hand op me af lopen. ‘Wat ik
wil? vraagt hij uitnodigend en hij houdt zijn
hoofd er schattig schuin bij. ‘Een sportmassage,
een ontspannende massage of een klankschalen
massage?’ Niet zo moeilijk denk ik fronsend en
nog helemaal in de sfeer van een razende dag
knopen doorhakken, actiepunten aftikken en
rumoer. Klankschalen. Vol adrenaline, ruis en
met stalen spieren ga ik languit liggen op de
behandeltafel. Goddank dekt hij mij toe met
warme handdoeken. Altijd een beetje gênant om je
voor vreemde ogen uit te moeten kleden. Maar
goed. Niet zeuren. Je mag een gegeven paard niet
in de bek kijken. Ik heb gewonnen. De prijs is
warme handdoeken en klankschalen. Zes stuks
staan er op een rij, zie ik nog net voordat ik
mijn hoofd op de hoofdsteun van de tafel laat
zakken. Ik zie alleen zijn blote verzorgde
voeten heel beheerst en zacht op en neer
schuifelen. Zijn tweede teen is veel langer dan
de grote. Hij zet een grote schaal op mijn
stuitje en begint aan een massagerondje die zijn
weerga niet kent. Niet in de minste plaats omdat
het geluid van de galmende, zoemende en
tinkelende schalen dwars door alle organen,
spieren en botten gaat. Binnen een paar minuten
verkeer ik in een soort van kraakheldere
meditatieve trans en besef dat de spanning
welhaast mijn lijf uit galoppeert. Waar las ik
toch dat zelfs water reageert op klassieke
muziek? Niet zo gek, denk ik later op die avond,
dat ik thuis af en toe bijna uit mijn voegen
barst van het geluid dat mijn pubers en hun
vrienden produceren. Hoe zij en hun muziek
gezamenlijk klinken? Als zeehonden op een
wadplaat. Onverstaanbaar, onbegrijpelijk,
ontembaar. En ontroerend ook denk ik glimlachend
als ik compleet ontspannen terugrijd naar huis.
Want hoe lang zal de combinatie van hun zware
mannenstemmen en het kinderlijk getetter nog
klinken?
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 24 mei 2011 |
|
|
|
Lees
meer