|
|
| |
Column
Haarscherp
Opeens krijg ik vanuit alle hoeken van het
land vriendelijke ‘hallo’ mailtjes. ‘Hallo, ken
je me nog?’ ‘Hallo, we zaten samen in klas 3a.’
‘Hallo, wil je meedoen aan een reünie?’ ‘Hallo,
ik was je vriendje in 4 havo, weet je nog?’
Jaaaaa! Ik weet alles nog! Ik heb in de column
‘Zestien’ al eens uitgewijd over mijn geheugen
van toen, mijn afgrijselijk goede,
gedetailleerde geheugen. Met info zo haarscherp
dat je er moedeloos van wordt. Ik hoef dus niet
na te denken als iemand van vroeger me mailt.
Mijn brein licht op als schrikverlichting in een
donkere nacht. Dat was,.... en dan begint het.
Niet te stoppen. De info over die persoon
klettert mijn hersenpan binnen. Of ik nou sta te
koken of zit te werken. Het maakt niet uit. De
stroom druipt en drupt tussen alle kieren van de
werkelijkheid door. Bedankt. Bedankt brein voor
deze nutteloze informatie. Ik heb ooit een mail
teruggestuurd aan iemand van vroeger met alle
info die was komen bovendrijven. Hij schrok zo
van mijn herinneringen dat hij heel voorzichtig
opmerkte dat ik wel een beetje ‘vreemd’ moest
zijn. Inderdaad. Heeeel vreemd. Nu houd ik me
voortaan wijselijk in en mail iets in de trant
van: ‘Hallo, wat leuk van je te horen,..
bladiebladiebla.’ Wel jammer eigenlijk, want ik
raak werkelijk op dreef als de geheugenmachine
begint te ratelen. Een oude vriendin hervond een
aantal belangrijke feiten uit haar jonge jaren,
doordat ik me even liet gaan en haar alles
vertelde wat ik nog wist.
Met een andere vriend uit het verleden verliep
de conversatie anders. Hij wist details die
zelfs ik was vergeten. Kijk! Dat triggert mijn
geest. Ik was meteen klaarwakker. Vertel. En dat
deed hij. We liepen uren over stille bospaden,
langs een verlaten golfbaan en bleven praten.
Onze woorden haakten als vanzelf aan elkaar als
een soort van lang ingewikkeld
kruiswoordraadsel. Niet te ontcijferen door
buitenstaanders, maar wij wisten wel beter. De
wandeling duurde lang, maar wij vonden het te
kort. Verleden gleed over heden en terug. Tot we
begrepen dat onze herinneringen DAAR lagen en
vooral ook moesten blijven waar ze door ons
waren achtergelaten. Een hele berg mooie,
bijzondere, lieve herinneringen, die we samen op
exact dezelfde wijze hadden beleefd. Met een
rugzak vol blije gevoelens reed ik even later
terug naar huis. Denkende aan het leven, de zin
van het leven en vooral ook mijn eigen leven.
Hoe ver je ook van bepaalde personen verwijderd
raakt, je draagt ze mee in je hart. Je kunt op
ze schelden, ze denkbeeldig omhelzen, ze
negeren, ze blokken, uiteindelijk blijven ze een
stuk van die hele grote legpuzzel die je leven
heeft vormgegeven. Dus verleden, kom maar op.
Alle heimwee ten spijt, ik kan het aan. Ik daag
je uit. Overtref mijn sweet memories.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 9 juni 2009 |
|
|
|
Lees
meer