|
|
| |
Column
Heimwee
Met haar buik hangt ze over de schommel. De
handjes graven gedachteloos sleuven in het zand
onder haar. Wit zand. Fijn zand. Er liggen
kleine schelpjes in het zand. Dat weet ze wel.
Ze hoeft ze niet zo nodig te pakken. Ze hangt
daar maar een beetje. Ruikt de zomer. Hoort de
vogels. En op de achtergrond zingt haar moeder.
Daar heel ver achter die struiken, in het huis,
zingt haar moeder. De deuren staan open. Haar
moeder loopt heen en weer in de keuken. Dat ziet
ze ook al hangt ze op de kop. Ze kijkt tussen
haar bungelende beentjes door. Wat zouden ze
eigenlijk eten vanavond? Geen salade, bleeh,
nee, iets beters. Vast iets beters. Ze probeert
wat harder te schommelen. Het jurkje schuift nu
helemaal over haar rug naar boven. De zon
verdwijnt achter een wolk. Gisteren had ze een
zon getekend. De juf zei: ‘oooh mooi.’ Ze vond het
ook wel mooi hoor. Dat was het niet, maar het
kon gewoon mooier. Ze had nog nooit een echt
hele moooooie zon gemaakt. Zoals de echte. Weet
je wel. Haar handen voelden iets in het zand.
Iets hards. Iets glads. Plat en rond. Ze gleed
een beetje naar voren en begon harder te graven.
Een euromunt. ‘Maaaam, ik heb een euro gevonden.
Maaam.’ Mam stopt met zingen en loopt naar
buiten. ‘Wat zei je liefje?’ ‘Ik heb een euro
gevonden mam.’ ‘Ah, mooi zeg. Bofkont ben je,’
roept haar moeder. En ze ziet dat mama met zo’n
witte sloof voor gaat zitten. Buiten. Op het
terras. Mama kan zo turen. Dan is ze helemaal
aan de andere kant van de wereld. Zo lijkt het.
Dan kun je haar wel honderd keer roepen zonder
dat ze iets terug zegt. Gek is dat. Zo’n
dromerige mama. Dat is toch kinderachtig? Mama’s
gaan toch ook niet schommelen, of graven, of
zonnen tekenen. Mama’s gaan toch juist van alles
regelen. En druk doen. Gekke mama. Lieve mama.
Mooie mama, rare, rare mama. Mijn mama.
Misschien wil mama de euro wel? Kan ze een bloem
kopen. Voor in een vaas. Dan kan ze dromen van
die bloem. En van mij. Dat wil mama vast wel.
Ze ziet dat mama langs haar voorhoofd wrijft. En
dan weer opstaat. Ze gaat vast verder met koken.
Was zeker een beetje moe. Van al dat dromen. Dat
zal wel. Later word ik ook mama. Een hele maffe
mama. Met een droomstaart en een wiebeljurk. Met
klepperschoenen en een radio dicht bij de pannen
op het vuur. Maar dan wil ik wel nog bij mama en
papa blijven wonen. Anders krijg ik heimwee. Dat
is niet goed. Heimwee is niks voor grote mensen.
Daar ga je maar raar van dromen.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 14 mei 2009 |
|
|
|
Lees
meer