|
|
| |
Column
Hockeymoeder
Strikt genomen ben ik een hockeymoeder.
Blond, bus, carreetje kids en plaatje is
compleet. Strikt genomen. Ook ik gooi op
zaterdagochtend de achterklep open, mik er
sticks, tassen, bidons, ballen en een grote
zwarte hond uit. Klaag over het vroege uur van
de ochtend, neem een ademteug ochtendmist en ga
zuchtend langs de lijn staan. Koffie, veel en
straf, wat loze aanmoedigingskreten.
Dat mijn gedachten daar langs-de-lijn verwaaien,
de wolken verhalen vertellen, de ouderlijke
kreten stuk slaan op kunstgras, dat ziet niemand
natuurlijk. Werkelijkheid versus verbeelding.
Wie kijkt en ziet? Wie ziet en voelt? Wie voelt
en weet? Wie weet en doet? Wie doet en gaat? Wie
gaat en neemt? Wie neemt en hoopt? Wie hoopt en
gelooft? Wie gelooft en vertrouwt?
Ik laat de antwoorden glijden langs een
doelpunt. Klap en juich. Hoeveel is het? Oh,
3-0. Mooi. Antwoorden komen op onverwachte
momenten. Daar hoef je niet voor in een
lotushouding op een yogamatje te gaan zitten.
Antwoorden leiden hun eigen leven en verrassen
je zo nu en dan als een bliksemschicht. Ik
schrik er niet meer van. Mijn rare romantische
geest brengt me zo in situaties waar anderen hun
wenkbrauwen van zouden optrekken. Niet dat ik
daar dan ook daadwerkelijk rondwaar. Ik ben er
en sta tegelijkertijd in een grote pan hachee te
roeren. Werkelijkheid versus verbeelding.
Regelmatig pluk ik in mijn struikeldrafje kansen
van de weg en open gesloten deuren simpelweg
omdat ik gewoon te nieuwsgierig ben naar het
leven. Als kind al zag ik honderden deuren
achter die 2 deuren die mijn ouders voor mij
uitgetekend hadden. De linker- of de
rechterdeur. Dat leek mij toen al een te simpele
voorstelling van ongekende mogelijkheden. En nog
steeds fiets ik liever bergopwaarts dan met
tegenwind op platte weg.
Het applaus brengt me terug. Hoeveel? Ach, 5-1.
Ze hebben gewonnen. Een sliert toeschouwers
loopt naar het clubhuis. De zon heeft niet
alleen mijn gezicht verwarmd. Strikt genomen ben
ik een hockeymoeder en loop gewillig mee in het
rijtje op weg naar de 4e kop koffie in het uur.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 22 september 2010 |
|
|
|
Lees
meer