|
|
| |
Column
Hoera-aaah!
We willen groots en meeslepend leven. Ja, ik
ook. Het is de drang te zijn, te bestaan, gezien
te worden, te presteren. Mooi. Best nobel, maar
we vergeten dat kleine stappen, voorzichtig
alsof we op ijs lopen dat net dik genoeg is – of
niet – groter zijn dan verwacht. Kijk naar de
kinderen, zij gaan pianospelen. Niet zoals wij,
maar eerst voorzichtig, met één vinger. En
binnen 5 minuten spelen ze de Vlooienmars. Waar
halen ze dat ‘nummer’ vandaan? Wij zuchten: “Ah
jongens, toe niet die Vlooienmars hè.” Zij
glimmen: “Mam, pap, luisteren jullie wel, we
kunnen een liedje.” Ik ga achter de piano zitten
en leg mijn handen op de toetsen. Zeven jaar les
gehad, heel lang geleden en nu, nu weet ik geen
noot meer. Ik durf mijn vingers niet te bewegen,
of toch wel, daar plopt de De Vlooienmars op in
het geheugen. De kinderen luisteren en zeggen:
“Vet mam, wat kun je dat snel.” Ik voel een
zwaarmoedige teleurstelling op me af komen.
Speelde ik niet ooit een moeilijk stuk? Hoe
heette dat ook alweer? Ik haal diep adem en moet
bekennen dat het ‘muziekvak’ leeg is, helemaal
leeg, empty. “Geeft niks mam, wij helpen je wel
als we straks op les zitten.” Ik leun met het
hoofd in de handen. Hoe kan dit? Als je ooit
gehockeyd hebt weet je toch ook nog hoe je die
stick moet vasthouden, hoe je tegen een bal moet
aanslaan? Blijkbaar zit je muziekbrein anders in
elkaar. Ik ga op zoek naar mijn oude
pianoboeken. Zouden die ergens een muzikaal
verleden kunnen wekken? Ondertussen oefent ons
kroost, niet gehinderd door het stelselmatig,
keihard aanslaan van valse noten, verbeten
verder. ‘ Weet je mam dat je ook met vier handen
kunt spelen, dat heet Quatre-mains.....’ ‘Stoooopppp,’
schreeuw ik, ‘ dit is geen spelen, dit is
rammen.’ Ze kijken verbaasd op, maar zijn niet
echt uit het veld geslagen; ze willen nog even
"één dingetje laten horen," jawel,... de
galmpedaal. HOERA-AAAH!
Opvoedkundig is het verantwoord zo’n instrument,
ik weet het, maar verder is het zenuwslopend. Na
twee dagen doe ik een voorstel: of ik betrek
vanaf vandaag de speelcaravan in de tuin of er
komen regels. Dan toch liever regels zuchten ze:
ja, ja, niet spelen voor we naar school gaan,
als de tv en computer tegelijk aanstaan en ’s
avonds als de kleinste in bed ligt. Zo, lekker
rustig, denk ik opgelucht, er blijft niet veel
tijd meer over. En verdomd, na een paar dagen
kan het reglement alweer in de prullenbak, want
het enthousiasme voor de piano wordt allengs
minder. Opeens hoor ik alleen de echte muzikant
nog achter de toetsen en ik geloof mijn oren
niet, hij speelt Clocks van Cold Play! “Hè? Wat
mooi. Wat knap. Wanneer heb je dat geleerd?”,
vraag ik, terwijl zijn beginnende noten van de
Vlooienmars nog in mijn hoofd nagalmen. “Oh,
gewoon nagespeeld van
You Tube.”
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 18 september 2009 |
|
|
|
Lees
meer