|
|
| |
Column
Hond
Oppas op de bank. Hond in aantocht. Oppas
dolblij. ‘ Lieve hoooond.’ Hond door het
dolle,....’ dit is leueuk.’ We gaan en laten de
oppas en de hond samen achter. Zo gaat dat met
oppassers. En met honden. Iedereen gaat altijd
maar. Maar goed. De oppas is dus alleen met ons
grote zwarte monster. En ze weet van wanten.
Zegt ze. Want ze is hondentrainster. Oké. Alleen
bedenken we in de auto dat we zijn vergeten te
vertellen hoe onze viervoeter heet. Niet zo
handig. Hoe zal ze hem noemen? Hond? Of tarzan?
Nou ja, de hond zal het een worst wezen. Volgens
mij geven honden niets om hun naam. Ik heb het
weleens getest tijdens de wandeling. Gewoon
hard een andere naam brullen. Ook goed
baas. Kom al. Tja. Je voelt het al aankomen. De
oppas en de hond. Een komisch duo. Als we later
op de avond thuiskomen komt hij ons trouw
begroeten. De oppas roept vanuit de andere
ruimte. ´Haaai. Hij is lief hoor.´ Dat wisten we
al. ´Hij heeft de hele avond bovenop me gelegen.
Kijk zo.´ Ze roept hem. Gewoon zonder zijn naam
te noemen. Die weet ze nog steeds niet. ´Kom
eens.´ Hij komt meteen. Zei ik toch al. Zo zijn
ze die honden, stiekemerds. Doen alsof de naam
die je destijds na lang familieberaad hebt
verzonnen er toe doet. Bullshit. 25 kilo zwaar
beest vlijt zich bovenop oppas op de bank. Onze
monden zakken open,...dit kan niet waar zijn.
‘En hij vond die vazen op de kast eng,’ zegt ze.
‘Oh,’ piep ik. ‘Ja, daar ging hij tegen
grommen,’ gaat ze stoïcijns verder. ‘Goh?’ Ze
ziet ons staan. De oppas. En rijgt een aantal
denkbeelden aaneen. ´Mag hij eigenlijk wel op de
bank van jullie?´ ´Eh, nee,´ zeg ik.´Dat dacht
ik al, maar ja, hij is zo lieief.´ Ik voel een
lachkriebel opkomen. Dit beest heeft hier de
avond van zijn leven gehad. Bovenop een knappe
jonge meid, kop tegen haar wang. Haar armen om
zijn dikke zachte vacht. Schurk. En dan bedenken
dat hij nog nooit bij ons op schoot heeft
gezeten. Nog nooit op de bank heeft gelegen. Ik
moet er niet aan denken. Die geur uit zijn bek
dicht bij je gezicht. Die baart met
weet-ik-veel-wat eraan. Dat achterwerk waar
misschien niet alles is uit- of af is gevallen.
Dank je wel. En dan de bank. Wat blijft er
achter op je bank? Bovendien heb ik begrepen dat
je honden altijd lager (en dan ook letterlijk
lager) in rang zijn. Dus op bank, stoel, bed,
bank, trap, aanrecht, schoot,...whatever. Niet
doen. Staat in al die boekjes. Doen we dus ook
niet. De hond is inmiddels aardig op dreef. Hij
neemt onder onze ogen een flinke aanloop en
springt op de bank. Strak naast de oppas. In een
reflex maai ik hem er vanaf. Zo! Dat is
duidelijk. De hond kijkt verbaasder dan ik van
hem ken. Ik hoor zijn hondenbrains bijna kraken.
‘Oh ja verrek,...dat mag niet van de baas.’ De
oppas lacht. Wij ook. Wat moet je anders. Wie
zegt dat honden dom zijn mag het me komen
uitleggen. Met de accuraatheid van een echte
hondenkenner stapt onze oppas op. Bij de deur
kijkt ze nog even om. ‘Oh, ja, hoe heet hij
eigenlijk?’ En weg is ze. Kennelijk geen tijd om
op het antwoord te wachten. Ik geeft het
antwoord dus maar aan mijn lief. ‘Hond, hij heet
voortaan gewoon hond.’
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 12 februari 2009 |
|
|
|
Lees
meer