|
|
| |
Column
IJsbreker
Feestje binnenkort. Mijn eigen feestje wel te
verstaan. En dan trek je natuurlijk niet zomaar
iets uit de kast. Nee, voor een feest dient een
nieuwe outfit te worden aangeschaft. Wat een
onzin zul je denken. En, je hebt gelijk. Het is
ook onzin. Dikke, vette onzin zelfs. Maar wie
wil mag het me uitleggen én het uit mijn hoofd
praten. Vooralsnog regeert de emotie mijn
verstand.
De ´onzin´ begint als volgt: er ontstaat een
sfeer in mijn hoofd over wat ik wil dragen. En
die sfeer hangt uiteraard niet in mijn kast.
Voor mannen die nu afhaken,...salut! Lees je
verder dan ben je waarschijnlijk een metroman of
een nieuwsgierige man of gewoon een hele leuke
man. Welkom in de duistere gedachtegangen van de
vrouw!
Ik plan een ochtend vrij en ga alleen - heel
belangrijk – winkelen. Ik ren langs rekken en
schappen en scan collecties. Dat gaat snel en
efficiënt, bijna ‘mannelijk’-eenvoudig. De
stukken die ik aanwijs worden razendsnel gehaald
in mijn maat. Ik pas en keur en hang de
afgekeurde jurkjes, jasjes, truitjes en broeken
aan een haakje buiten de paskamer. De juffrouw
ruimt het weer op. Ging het thuis maar zo. Wat
een geordende perfectie. Ik kijk tussen mijn
wimperharen door en gluur naar de passpiegel.
Een rokje van leer en een bijpassend jasje. Dit
is wat ik voor ogen had. Prijs? Ai, au, nou ja,
vooruit dan maar. Ik word maar een keer veertig.
Pinnen en wegwezen.
Thuis pas ik de set aan en zoek in de kast naar
de laarzen die ik erbij ´bedacht´ had. Ze hebben
niet de juiste kleur. PDVRM. En als ik ze
zuchtend aantrek valt me nog iets anders op; het
lijkt wel alsof ik geen benen heb. Iets klopt er
niet aan deze combinatie, maar wat? Ik werp me
voor de troepen en vraag een mening van de
voltallige familie. Ze willen best even kijken
en keuren. "Tuurlijk." Manlief, “Netjes.”
Dochter, “Nee hè, een rokje?” Zoon: “Leer? Ben
je van de Hells Angels mam?” Andere zoon: “TSsssss.”
Ik voel tranen branden. Mijn strak geredigeerde
ochtendje winkelen ontploft hier zomaar ineens
dankzij subtiele commentaren en ja, ja,
natuurlijk ook dankzij mijn eigen onzekerheid.
Ik storm naar boven en probeer lukraak
combinaties met favoriete oude kledingstukken.
De juffrouw is er niet meer bij, dus binnen de
kortste keren is het een puinhoop van jewelste
in mijn slaapkamer. Geniepig fluisteren de
stofjes me toe, “suf, saai, tuttig, te klein, te
lang, te wijd, te verwassen, te sexy, te wijs,
te netjes, waaardeloooos”.
Ik stuif naar beneden, gris mijn tas van het
aanrecht en stap in de auto. Schoenen! Er horen
schoenen bij! Nou, dat snapt die winkeljuf ook
wel. Ze smeert me, tien minuten voor
sluitingstijd, een paar ultramoderne, zwart
suède, peperdure schoenen met sleehak aan.
“Prachtig,” zegt ze plechtig en wikkelt de
aankoop, waarvan ik nu al weet dat het een
miskoop is, in zijdezacht papier. Bekaf sjok ik
even later door de donkere winkelstraat.
Thuis wordt mijn impulsaankoop met grote ogen
bekeken. Wat is dit? Je hoort het ze denken,
maar ze houden wijselijk hun mond. Ik zie dat ze
grinnikend naar elkaar seinen en kotsbewegingen
maken, vinger achter in de keel. “Leuk jongens,
heel leuk. Zal ik maar een bloemetjesjurk gaan
kopen dan?”, zeg ik vals en ze proberen
aarzelend mijn cynische grap te peilen. “Mam, je
bent gewoon te stoer voor zo’n rokje.” De
jongste kijkt me vanonder haar blonde haarlok
aan. “En weet je wat ik nu wil?” zegt ze,
terwijl ze tegen me aankruipt en als een
ijsbreker door de bevroren golven probeert te
beuken, “nu wil ik twee monden, eentje om mee te
duimen en eentje om je mee te kussen.”
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 17 november 2009 |
|
|
|
Lees
meer