|
|
| |
Column
Inspiratie
"Heb je genoeg inspiratie?" Ik zeg meteen
"ja". "Ja, ik heb altijd inspiratie." Is dat zo?
Nee, tuurlijk niet. Soms, als ik een column wil
gaan schrijven heb ik nog geen woord, sfeer,
zin, gevoel, idee, letter, overpeinzing, vraag
of wat ook in gedachten. Inspiratie kun je niet
afdwingen, ik weet het, je kunt je er alleen
voor open stellen of het uitstellen. Daar ben ik
goed in, uitstellen. Gelukkig heb ik een
webbeheerster met stalen zenuwen. En een
rotsvast vertrouwen dat mijn woorden wel weer
ergens uit zullen rollen. Net op tijd
vaak,...ach, ze is het gewend. Dus, als er
productie moet komen en ik heb geen enkel idee
waar ik over wil gaan schrijven, dan ga ik iets
anders doen. De kerstboom ‘aftuigen’
bijvoorbeeld. Een meditatief moment,
gedachteloos naalden opzuigen. Ik kan me echt
niet voorstellen dat mensen die kerstsfeer nog
tot 6 januari kunnen verdragen. Ik wil op 1
januari geen lint, Letlamp, bal, hulsttak of
krans meer zien. Het liefst bel ik aan bij de
huizen waar ik voorbij wandel,...het is voorbij
hoor, mieter die boom als-je-blieft aan de
straat. Doe het dan voor mij,...pleaeaease.
Vroeger hadden we een buurvrouw die eind maart
nog enkele overblijfselen van kerst had staan.
Je begrijpt,...we waren geen vrienden.
Gruwelijk, gruwelijk.
Ja, 2010. Een nieuw jaar. Carte blanche.
Iedereen terug bij af. We starten van voren af
aan. Is dat zo? Ach, nee, ook dit is weer zo’n
hysterische inkopper. De tijd is een bedacht
fenomeen, een afbakening voor angstige mensen
die kaders en grenzen nodig hebben. Maar
simpelweg een beetje dromen, wat rondzwerven in
gedachten,...dat vinden de meesten maar niks.
To-do-lijstjes willen ze! En planborden!
Spreadsheets, overzichten, berekeningen,
gemiddelden, uitkomsten en tijdvakken. Ze hupsen
van vak naar vak, onnozele kangoeroes. Ik schrik
me wezenloos van die tijdhoppers. Ze zijn me
namelijk altijd te snel af. Dit jaar kreeg ik
net na de zomervakantie de vraag wat we met
kerst zouden gaan doen. Aaargh, hou toch op! Van
die mensen die een afspraak met je maken voor
‘over drie maanden’. Drie maanden? Je hoort ze
aan de telefoon door hun agenda
bladeren,...rits,..rits,... “vol, vol,
vol,vol,...goh ik zit al 12 weken verder. We
hebben ook zo’n druk sociaal leven.” Ga toch
weg, ik spreek niet af met mensen die pas over
drie maanden kunnen. Saaie, voorgeprogrammeerde,
uitgekookte contactpersonen zijn het. Dit jaar
kreeg ik een kerstkaart met daarop een
uitnodiging voor een etentje eind april 2010.
Zoek het uit met je gladgeschuurde leven, je
gepoleerde glazen, je opgewreven zilver.
Buitenkant. Ik kook graag. Ook voor vrienden.
Maar wel als ze morgen kunnen. Of overmorgen.
Of, oké dan, volgende week donderdag. En dan
diezelfde dag bij mijn geliefde visman Frans
binnenrennen. “Frans, ik ga koken voor vrienden
vanavond. Wat doen we?” “Hé Kat! Nou, wat dacht
je van een zalmbonbonnetje, wacht ik maak er
eentje voor je, wil je proeven?” “Doe er maar
zes Frans.” “En een kreeftensoepje?” “Jaaa, goed
idee!” “Coquilles op zwarte pasta?” “Perfect
Frans. Doe ik.” Wat een heeeeerlijk diner was
het. En wat hebben we gelachen. En gedronken.
Het zilver was zwart verschoten. Dat wel. En we
hebben de soep en de zalmbonbon bij de haard
gegeten, zittend op het vloerkleed. Heb je
genoeg inspiratie? Ha,ha,ha,ha! Zie hierboven.
Geen inspiratie,.....
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 2 januari 2010 |
|
|
|
Lees
meer