|
|
| |
Column
“K*tschool”
In onze bostuin woont een eekhoornstel, een
roodborstenpaar, een boomkleversduo en een
pimpelmezenkoppel. Zo’n beetje de setting van
Pluk Van De Petteflet en zijn parkje.
Je weet wel, met meneer Pen. Ach, dat verhaal,
waar ik als kind dikke tranen om heb gejankt.
Dat moedige mannetje Pluk met zijn
kraanwagentje....die wist te voorkomen dat het
parkje werd omgetoverd tot een flat, of zoiets.
Ik weet het niet meer precies, maar wat maakt
het ook uit. Ik woon momenteel in het verhaal
van toen. De boomklever is zich doodgeschrokken
vanochtend. Drie mannen in fluoriserende hesjes
beuken lange palen in onze tuin. Nou ja, onze
tuin,....blijkbaar niet meer helemaal. Er komt
een hek. De school achter ons vindt het nodig.
Het gaat al drie jaar goed. Nog nooit problemen
gehad. Niemand begreep ons, zo heb je toch geen
privacy? Hoezo privacy riep ik terug,...wandel
jij in je blote kont in je omheinde tuin? Nou
dan! Het voelde heerlijk die openheid. We hadden
zelfs iets bedacht voor de hond. Dat hij op onze
grond zou blijven. Een Amerikaans systeem, met
een draadje in de grond en een bandje om de
hond. Lijkt zielig, is het niet, want als de
hond te dicht bij het draadje komt, krijgt hij
eerst een piepje te horen en als hij doorloopt
een schokje te voelen. Ach, het was maar een
keer nodig eigenlijk,...die schokervaring, want
een hond leert snel. Ook de onze. Het ging
prima. Echt prima. Tot vanochtend. Ik voel dat
mijn schouders in een strakke kramp schieten als
ik de mannen en hun werktuigen zie aankomen. De
jongste begint als op afroep te huilen. Knal. Ik
snap haar wel, maar hou me groot. Zeg dingen
als: “het is ontzettend balen, maar er zijn
ergere dingen” en “we wennen er heus snel aan,
geloof me maar liefje.” Maar het liefje gelooft
me helemaal niet. Ze trekt papa’s grote
rubberlaarzen aan en glipt naar buiten. “Maar
dit is onze tuin hoor,” roept ze keihard tegen
de verbaasde werklui “en ik wil niet opgesloten
worden.” Ze beent naar binnen. Haar neusje rood.
De ogen vol tranen. “K*t school,” zegt ze en
veegt met een beweging de tranen weg. Zo is het
denk ik. K*tschool. Vanuit het vliegtuig is het
al te zien hoezeer Nederland is opgedeeld in
vakjes. Dit is mijn vakje, dat het jouwe,
wegwezen, je staat op mijn vakje. Ik durf te
beweren dat de meeste burenruzies gaan over die
verdeling. En wij, naïeve sukkels, wij lieten de
tuin open. Iedereen kon in en uit lopen. En weet
je wat het gekke is, niemand deed het. Echt
niet! Een soort natuurlijke grens zal ik maar
zeggen. Wij konden zien wat er bij de school
gebeurde en zij zagen ons. Nu niet meer. De
stalen constructie van het hekwerk staat
inmiddels. En vanmiddag is het klaar. Weer een
hokje erbij. Precies volgens de lijntjes van het
kadaster. Kijk maar,...heel nauwkeurig van het
ene piketpaaltje naar het andere....
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 30 maart 2010 |
|
|
|
Lees
meer