|
|
| |
Column
Kerstsfeer
Voor het eerst in jaren heb ik de kerstsfeer
vroegtijdig toegelaten. Ergens wandelt een
inspirerende en goedaardige ster mijn toneel op
die me de kracht van feest en licht doet inzien.
Ik zie mezelf opeens sjouwen met niet minder dan
twee bomen. Mooie volle, stevige bomen. De
gezichten van mijn kinderen klaren op. Twee.
Wow. Op zolder kijk ik afkeurend in de dozen
oude kerstspullen. Hierin gebroken harten, bonte
ballen, touw-engelen, ornamenten van kaarsvet,
bellen zonder klepel, ineengedraaide
kerstslingers en tientallen uiteengevallen
kinder-knutsels. 15 jaar boom. In drie dozen.
Geen wonder dat mijn boom ieder jaar schever
ging hangen. Een boom die - en dat is NIET
gelogen - ieder jaar minstens een keer zuchtend
en luid kletterend omviel. Ik heb ‘m uit
frustratie vorig jaar twee dagen laten liggen op
zijn grijnzende zij. De lampjes liet ik voor
straf branden. Op Twitter deed een foto van mijn
liggende kerstboom het goed. Dat was dan ook het
enige pluspunt. Dus. Dit jaar ga ik het anders
doen. Die bonte boel van de zolder mag in de
dozen blijven. Ik ga op zoek naar witte, hippe,
woontijdschriftwaardige versiering. En vooral
ook naar nieuwe verlichting. Man, die kerst is
toch al bij voorbaat verstierd als je 600
lampjes uit de knoop moet halen die het, indien
ze eenmaal hangen, ook nog eens niet blijken te
doen. Twee bomen dus. En deze keer niet in een
wankele oude rieten mand, maar in 2 heuse
potten. De bomen keurig met hun voeten in emmers
water. Die gaan niet omvallen.
En voor het optimale kerstgevoel zoek ik de
frequentie van Sky Radio. Vijf keer ‘Last
Christmas’ in een uur. Ik kan het hebben. Veder
scharrel ik in doorslaand enthousiasme alle
kandelaars bijeen en maak een kaarsenstilleven
waar je U tegen zegt. Nog even en ik ga de
populaire kerstfilms ‘It’s a Wonderful Life’ en
‘A Christmas Carol’ huren, een kalkoen bestellen bij
de poelier en eindelijk eens die lijsten
invullen die de bakker, slager en visman mij al
weken geleden gaven. Voorbereiding.
Voorbereiding. Het gaat om de juiste
voorbereiding. Mensen uitnodigen. En niet kort
voor kerst. Maar op tijd. Door middel van een
officiële uitnodiging? Ik voelde de grond
gevaarlijk wegschuiven onder m’n voeten. Nu ging
ik toch echt te ver. En bij de zoveelste
‘Driving home voor Christmas’ ging het mis. Ik
voelde de lichtjes in mijn hoofd flikkeren en
knipperen. Kortsluiting zette mijn
kerstgedachten in een tel volkomen in het
duister. Vlug zette ik Mahler’s 1e Symphony op.
Om te redden wat er nog te redden viel. Ogen
dicht. Ik was in het sprookjesbos. Hoorde beken
stromen, watervallen lyrisch naar beneden
klingelen en opgerolde bladeren ontvouwen tot
lentegroen. Het voorjaar baande zich een weg
naar buiten. Dwingend en dominant. Mijn
voorjaar. Voor het eerste heb ik ‘m al in
december toegelaten.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 13 december 2011 |
|
|
|
Lees
meer