|
|
| |
Column
Lees-chaoot
De stapel boeken op mijn nachtkastje is
hoger dan de Philips Wake-up lamp. Die lamp is
ongeveer 50 cm hoog. Schat ik. Maar vergeef me
ik ben slecht in schatten. En in wakker worden.
Vandaar de lamp. Of het helpt die lamp? Geen
idee, maar de bende oerwoud geluiden waarmee ik
voortaan 's ochtends wakker word is in ieder
geval beter dan het geluid van mijn bejaarde
wekker. Maar goed, we dwalen af. De boeken. Ik
lees ze allemaal en het liefst door elkaar. In
dit geval 5 tegelijk. In een week. En steeds
denk ik weer,...ik heb ze niet goed gelezen. Dat
kan niet. En dan lees ik er eentje van voor naar
achter. Gewoon zoals iedereen. Om mezelf te
testen. Stomverbaasd ben ik dat alle letters
toch mijn brein hebben bereikt. In de chaos van
mijn leesgedrag, waar zelfs ik bij volle
verstand niets van begrijp, zit blijkbaar een
structuur die mijn hersenen snappen. Aha. Dat
verklaart mijn wazige natuur. Vergeetachtig op
volstrekt normale afspraken. Ontharen bij de
schoonheidsspecialist. Is toch morgen? Jammer,
dat was gister. Sjit vergeten. Sportwedstrijd
van mijn jongste? Op zaterdag om 11 uur. Ja
hoor,...de telefoon gaat alweer. Waar is je
zoon? Schoonouders 40 jaar getrouwd,...ok dat
was 2 dagen geleden. Ik schaam me diep. Dialogen
uit Het Stenen bruidsbed,...Vochtige
streken,...Bestseller (van literair agent Paul
Sebes) en Suezkade,...gaan erin en blijven
zitten. Vastgekleeft als vette randen langs een
fornuis. Niet meer weg te poetsen, schrobben.
Kleverig voor de rest van mijn denkende leven op
plekken in mijn brein waar praktische memo's
niet zouden misstaan. En me vooral zouden kunnen
redden. Mijn dagelijkse gang zouden kunnen
vergemakkelijken. Al die georganiseerde collega
moeders op het plein,...die niet steeds vergeten
dat dochterlief op maandag toch ECHT bij de
GYMZAAL moet worden afgehaald, plannen de
huislijke zaken als ware het een eenvoudige
kantoorbaan. Ze hebben niet eens agenda's! Mijn
agenda is mijn geheugen. Deze is te zwaar, te
dik en te onoverzichtelijk, maar hij waarschuwt
me in 2 van de 10 gevallen net op tijd. Zodat ik
met piepende banden slechts een Brabants
kwartiertje te laat, zwetend en hijgend een
kantoor binnenren. Excuus, excuus mijn geheugen
lag weer even zalig onderuit een paar oneliners
te herkauwen. Dat zeg ik natuurlijk niet. Ze
zien me al aankomen. Dus doe ik mijn ding en
rees weer naar huis. Waar mijn zelfstandige
kinderen het huishouden op de rails houden, '
maaaam, heb training! 'Wil je rijden?' 'Tuurlijk,
snel, stap in.' 'Maaam,...disco vanavond, heb je
een kaart en geld?' 'Nee, maar schrijf maar een
A4-tje en pak even 5 euro uit je spaarpot.' Ze
onthouden gelukkig ook voor mijn gemak dat ik
iets van ze geleend heb (kleine vrekken) en
zeuren net zolang tot ze (met winst uiteraard)
de door mij geleende centen terugkrijgen. Dus
ben ik gestopt met zaken op briefjes te zetten.
Die raken toch zoek en bezorgen me een soort van
onrustig 'ik-moet-iets-doen-maar wat-gevoel?' En
gestopt vooral met zijn zoals de rest.
Organisatieadviseurs zat. Laat mij in chaos
leven. Tien minuten kriskras door een hoofdstuk
snellen. De deur van de wc op slot. Gehaktballen
net iets te bruin geworden ondertussen. Sorry,
sorry, smakelijk. Zat je weer te lezen mam?
Welke nu weer? Eh, het opzienbarende nieuwe boek
Vochtige streken van Charlotte Roche. Kan tussen
de soep en de aardappels door. Echt. Schaam je
je nergens meer voor.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 03 februari 2009 |
|
|
|
Lees
meer