|
|
| |
Column
Meisje van 8
Opnieuw een nieuw jaar. 2011. Twee enen
naast elkaar. Elf. Het gekkengetal. Een
synchroon getal. Opnieuw alles voor de eerste
keer. De eerste zucht naar de lente, de eerste
sneeuwklok boven de grond, de eerste stapjes van
onze nieuwe pup in het natte gras. Eerste,
enige, echte, opnieuw. Zo nieuw als nieuw leven,
zo blank is het jaar dat voor ons ligt. Ik
luister naar Amalia FM, de Portugese radio en
laat de klanken van de Fado mijn ziel aantikken.
De zomerzon kan ik voelen als ik mijn ogen
dichtdoe. De grijze kleuren buiten verander ik
in heldergroen en felblauw. Niemand kan deze dag
grijs kleuren, denk ik. Tenzij ik dat toesta. Ik
sta het niet toe en verander het modderige zand
in strandzand geel. En voor het gemak verbeeld
ik grote rode, geurige bloemen aan de kale
beuken en eiken in de tuin. Waarom niet? Zo
dartelend als mijn kleine pupje door de tuin
hobbelt, zo probeer ik mijn hart te laten dansen
op kleuren van de lente. Makkelijk? Welnee!
Helemaal niet makkelijk. Een kapotte fiets van
een puber, gemopper, een sneer en een grote
mond, te veel en moeilijk werk doen verzonnen
kleuren in een klap vervagen in grijs en
zwart. Opnieuw beginnen. Een nieuw jaar. Nieuwe
doelen, plannen, nieuwe kleuren. Niemand kan je
dag kleuren. Niemand zal je dag kleuren. Je moet
het zelf doen. Ik kijk naar stoer-lief-meisje en
zie dat ze haar spreekbeurt uitdraait. Morgen al
zal ze voor haar klas vertellen over onze
honden. Ze weet het al een half jaar, maar gaat
nu pas aan de slag. Ik laat haar. Ze leest drie
a4tjes een paar keer door, oefent hardop aan de
keukentafel en ontlokt met haar aandoenlijke
stemmetje glimlachen van onze gezichten. Ze
verandert de intonatie, nog wat bloemrijker
lezen, wisselt in toonhoogtes, zucht een keer
diep, staat op en zegt: ‘Klaar! Ik ken het.’ ‘s
Avonds in bed hoor ik haar hardop lezen…, nog
een keer. De zon in haar stemgeluid opent
deuren. Meisje van 8. Mooi meisje van 8, met het
licht in je blonde haar, de toekomst in je
blauwe ogen, de hoop in de vorm van een blos op
je wangen. Stoer-lief meisje.
Nieuw is voor haar gewoon de volgende ochtend.
Iedere stap in de dag is nieuw. Ieder woord,
iedere blik, iedere tekening. De kleuren van
haar pallet zijn nog helder. Ik wil opeens ook
weer even 8 jaar zijn. Lieveheersbeestjes
verzamelen in de tuin, een huis van zand voor ze
bouwen en verbaasd zijn als ze de volgende dag
weg zijn. Ik wil met mijn buik over de zitting
van de schommel hangen en met mijn handen
gleufjes graven in het zand eronder. Uren en
uren. Ik wil rennen met blote voeten in het gras
en dan neerploffen onder een boom en kauwen op
een grasspriet. Figuren ontdekken in de wolken
en wijzen naar de lucht. Genieten van de
simpelheid van het leven.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 18 januari 2011 |
|
|
|
Lees
meer