|
|
| |
Column
Meisjes
Kleine meisjes hebben intuïtie zonder dat ze
weten wat intuïtie is. Kleine jongetjes ook,
maar goed, ik wilde het even hebben over de
meisjes. We hebben een klein meisje. En zij
heeft kleine vriendinnetjes. Deze meisjes spelen
bij ons in de buurt. Tot ze opeens tegenover een
hele grote jongen staan van vijftien. Een ‘nare,
boze, gemene jongen.’ Ze weten het meteen, maar
laten niet direct voelen dat ze bang zijn. Ze
doen alsof ze helemaal niet bang zijn zelfs.
Hopend dat ze met deze nonchalante houding de
jongen kunnen ‘wegjagen.’ De jongen is
volhardend en scheldt de meisjes uit voor
‘mietjes’, zegt ‘dat ze vast heel bang zijn voor
hem’ en ‘dat hij ze anders wel eens even bij de
keel zal grijpen.’ Hij maakt een ‘wielie’ op
zijn fiets, spuugt een keer op de grond en gaat
uiteindelijk weg. De meisjes komen terug en
praten over die ‘stomme pestjongen’. De ouders
luisteren en krijgen zacht trillende stembanden.
Ze praten en vragen: ‘Wat deed die jongen? Wat
zei hij? Heeft hij aan jullie gezeten?’ Na een
uurtje is het verhaal wel duidelijk. ‘Ja, ze
waren bang voor die jongen. Ja, hij heeft
gescholden en ja, hij wilde ze pijn gaan doen.
En nee, dat heeft hij niet gedaan.’
De ouderlijke harten kloppen sneller dan
normaal. De kwetsbaarheid van kleine meisjes
wordt even haarfijn gevoeld. Scherp en
doeltreffend gaat de ongerustheid langs alle
gedachten. De meisjes weten nu dat ze veilig
thuis zijn en huilen zacht, omdat ze bang waren.
Ze kruipen onder dikke dekbedden en slapen. Een
levensles geleerd op een zonnige zondag. Een les
dat er ook nare en enge mensen zijn. Die zomaar
voor je neus kunnen staan.
Waar ouders en kinderen praten met serieuze toon
en elkaar vertellen wat kan en wat niet. Wat
normaal is en wat niet. ‘Dit was niet normaal,’
zeggen de meisjes. En ze hebben gelijk. Meisjes
van zes met een scherpe intuïtie. Over goed en
over kwaad. Stonden vandaag oog in oog met het
tegenovergestelde van hun eigen mooie, lieve
goedheid.
Reageer
op deze column...
Geschreven op 31 mei 2009 |
|
|
|