|
|
| |
Column
Midlife-2
Hét feest. Amsterdam. De Nes. Zaterdag.
Midnight. Veertig plus. De setting van een
avondje los. Los van middelmatigheid. Los van
dagelijkse beslommeringen. Mijn gezelschap (twee
meter lange neef, tien jaar jonger) trekt
bedenkelijk zijn wenkbrauw op als de band begint
te spelen. Band? De cd van de drie mannen is
niet te koop in de winkel. Gelukkig maar. Dan de
dj. Flitsend uiterlijk, witte pet. Populair in
zijn soort. Hij geniet van zijn eigen muziek. En
is daarmee de enige. Gaaaap. Jammer! Wat een
swingende nacht zou moeten worden is een
gezellig avondje buurten met neef. En lachen. We
googelen uit verveling alle bn-ers en zien
Javier Guzman (cabaretier) onderuit gezakt de
halflege dansvloer bestuderen. Ook hij haalt
waarschijnlijk inspiratie uit deze deceptie.
Veertig. Ligt het aan de leeftijd van het
publiek? Neef denkt van niet. ‘Jij kunt ook los
gaan hoor.’ Thanks! ‘Volgende keer neem ik je
mee naar Escape,’ zegt hij troostend. Ik knik.
We kijken naar een verdwaalde Schot. Verdoofd
wandelt de voetbalfan in geruite kilt De Nes
binnen. Op een stoel, diep voorover gebogen,
valt hij in slaap. Een lieve blonde Amsterdamse
aait na een uur of twee even over zijn
gemillimeterde blonde haar. Ze zet een glas
water naast hem op een tafeltje. Hij slaapt
onverstoorbaar verder. De mascotte van de avond
geeft, zonder dat hij er zelf weet van heeft, de
nacht in dit comedy theater De Nes een machtige
ondertiteling. Ik denk ondertussen aan het
thuisfront. Mijn thuisfront. Mijn gewone,
doodgewone, onvoorstelbaar heerlijk gewone
thuisfront. Vijf liefdes. Vijf warme lijven diep
verscholen onder naar thuis geurende dekbedden.
We lopen de nacht in en zoeken een taxi. De stad
bezwijkt bijna onder duizenden dronken Schotten.
Zoveel kilten. Zoveel pullen bier, zoveel ...ja,
wat eigenlijk. Niksigheid. De taxi is snel en
zet me af bij mijn Haarlems hotel. De
nachtportier opent de deur en geeft me de
sleutel. De klok een uur vooruit gezet. Schone
lakens. Alleen. De midlife verschrompelt tot een
beheersbaar niemendalletje bedenk ik me voordat
de slaap me meeneemt de onbekende nacht in. De
volgende ochtend. Op weg naar huis trekken zware
luchten afgewisseld door felle zon mijn
gedachten weer gelijk met het familieleven.
Verlangend kijk ik uit naar de omhelzing van
mijn liefsten.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 29 maart 2009 |
|
|
|
Lees
meer