|
|
| |
Column
Morsdood
Een demente pc. Het bestaat. Ik zit ervoor,
of erachter, ’t is maar hoe je het beziet. Mijn
oude bejaarde Dell heeft dusdanige kuren dat
werken onderhand behoorlijk frustrerend, zij het
niet schier onmogelijk wordt. Het begon met
geheugenverlies, een overvolle c-schijf en
oneindige herhalingen van oude documenten. Mijn
pc denkt aan vroeger en voert alles dubbel uit.
Oude bestanden die ik wil wissen om zijn
geheugen te ontlasten blijven hardnekkig kleven
aan zijn sentiment. Ik verlies mijn geduld en
druk op knoppen waarvan ik niet zeker weet of
het de juiste zijn. Knipperende alarmbellen
langs het bed van de patiënt geven aan dat er
direct gereanimeerd moet worden. Dat wil ik wel.
Natuurlijk, dus klik ik paniekerig allerlei in
de haast geboden hulpprogramma’s aan en hoop op
een elektrische shock die de zieke weer aan de
gang krijgt. Het mag niet baten. Met lede ogen
moet ik toezien dat steeds meer vitale functies
uitvallen. Het hart klopt onregelmatig en een
asgrauwe kleur geeft aan dat de bloedtoevoer zo
nu en dan stagneert.
Ik wens een helpdesk, een kantoor, een technisch
mannetje, desnoods een kiene secretaresse. De
waarheid is echter anders. De waarheid is mijn
kale keukentafel, vallend blad in de tuin en
mijn trouwe hond aan m’n voeten. Fijn. Sommige
lezers (van
Webregio met name) denken dat ik op
mijn zolder (heb ik niet) als een soort halve
zool, cokesnuivend, schrijf. Was het maar zo,
verzucht ik, dan dreunde de pijn van haperende
machines niet zo hevig door mijn schrijverslijf.
Ik wil schrijven. Niet vastlopen op aardse
zaken. En de social media moet het ook gewoon
doen. Mijn digitale collega-netwerk – een
belangrijke levensader – ligt al de hele ochtend
op z’n gat. Ik ben afgesloten van de
buitenwereld. Dode lijnen. De machine reutelt
nog een keer en ik hoor een harde fluittoon. Na
twee felle lichtflitsen geeft de patiënt aan
naar de andere kant van het leven te zijn
verdwenen. F*ck!
Het laatste redmiddel om alle stekkers uit te
trekken die mij en de digitale wereld verbinden,
zelfs in de meterkast, waar de router hangt,
heeft geen effect. Ik zet een dubbele espresso
en probeer rustig adem te halen. De bladeren
waaien wervelend in een poging mijn humeur
verder mee te zuigen in de draaikolk van de
herfst.
Tot plots een witte droom voor mijn ogen
schuift. Wit, plat, hip en virusvrij. Het moment
is daar. Ik weet het zeker. Ik ben toe aan een
onvervalste MacBook Pro. En mijn
demente pc? Die mag, na een grondige
opknapbeurt, zijn oude dag slijten onder de
handen van mijn 8-jarige meisje. Ze zullen een
gouden duo vormen die twee.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 2 november 2010 |
|
|
|
Lees
meer