|
|
| |
Column
Ogenblik
Een ander iets gunnen, wat het ook is, is
als zachte balsem op een warme huid. Een ander
iets gunnen, is iets geven en dat hoeft niets
tastbaars te zijn. Een plek, een eer, een
vermelding of een blik. Het zijn maar
voorbeelden. Als ik kom aanrijden bij een groot
park zie ik een blik. Een blik die kijkt en
zegt, een blik die vraagt en wil, een blik die
geeft en deelt. Het is een mooie dag. De zon
schijnt. En het bos lonkt. De wandeling is lang,
het bos verlaten. De blik wandelt mee.
Zonder woorden praten is een gave. Niet iedereen
kan het. Niet iedereen wil het. Niet iedereen
doet het. Vandaag wel. Vandaag praat de stilte
en het is goed. Het is goed en eervol. De blik
ziet wat ik zie. Kijkt waar ik kijk en wijst
langs mijn ogen naar de verte. De verte, waar we
vandaag niet meer zullen komen. De verte waar
anderen al zijn geweest. De verte, te ver voor
vandaag. Maar het is goed zo!
In het ogenblik zijn is een kunst. Het ogenblik
omarmen ook. En de armen zijn stevig en de blik
is helder. Helder en mooi.
Een ander zien lijkt gemakkelijk. Je kijkt toch
gewoon? Maar een ander zien, ECHT zien, is een
kunst. Een kunst die verder gaat dan het in
elkaar zetten van een ‘blik’. Het komt van
binnenuit. Het is niet bedacht of verzonnen. Je
hebt het. Of je hebt het niet….
Een blik van
verstandhouding. Een blik van herkenning.
Een blik van goedkeuring.
De vlierbes hangt zwaar en in overvloed aan de
takken langs het pad. Aan de rand van het bos
grazen zeven vette koeien in hoog gras. De
bramen zijn rijp, de noten vallen. Kastanjes
vleien zich teder op het mos. Dichtbij elkaar.
De zomer glijdt uit het lijf. Ik zie de herfst
al gluren. En voel dankbaarheid. Zonder blikken
of blozen aanvaard ik de geste. Van vandaag. Van
deze wandeling. Aan de rand van de stilte.
Tussen ogen en blik!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 13 september 2011 |
|
|
|
Lees
meer