|
|
| |
Column
'Oh mai...'
In de Volkskrant lees ik een artikel over
een gezin met 6 kinderen. Strak regiem. Ieder
z'n taak, nooit stress. Tuurlijk! Dat verhaal
kan ik ook vertellen. Wij hebben er 4 en een
hond. Binnenkort 2 trouwens. En ook hier heeft
men corvee. Zielig? Welnee! Werken moet je leren
en plannen ook. Nou is tijdens het uitdelen van
de plan-genen bij mij iets misgegaan. Ik weet
hoe het moet alleen ik kan het niet. Onhandig met de managementachtige setting die een
groot gezin nodig heeft. 'Mam, waar zijn mijn
sokken?' 'Bij je broer in de la misschien?
Tussen de stapel schone was? Nee? Dan tussen de
vuile?' 'Mammmm! Ik heb morgen een feest? Is er
een cadeau in huis? Nee?' 'Zeg, zou je zelf
misschien even naar het dorp kunnen fietsen?
Maak het nou!' Ik hoor mijn eigen moeder - die
overigens steengoed kan plannen - in mijn
opperste wanhoopkreet doorklinken.
Dat is dan 98 euro. Mijn pasje, waar is mijn
pinpasje? Oh f*ck, bij de AH in de
doe-het-zelf-afrekenkassa. Google AH, bel AH:
'Ja mevrouw inderdaad, we hebben een pinpas
gevonden. Oh mai....'
'Kan mijn zoon zaterdag met jou meerijden naar
dat feestje?' 'Zaterdag? Feestje? Maar
natuurlijk, hoe laat? Zet ik het NU meteen in mijn iPhone,
dan krijg ik zaterdag een melding.' 'Eh, je
tikt de verkeerde naam in Katja? Mijn zoon heet
Felix!' 'Wat? Ach, oh stom zeg. Tjee!'
Hoofdschuddend verdwijnt de ik-plan-alles-moeder,
mij vertwijfeld achterlatend.
Smsje 15....mijn antwoord floept naar een
ander. Even rechtzetten. 'Drukte te snel lieve
vriendin, laatst gestuurde sms was voor een
ander. Sorry.' De social media klettert
ongefilterd mijn chaotische gedachten binnen. We
hebben een publieke lijn, een
achterkamertjeslijn, we hebben de telefoon, de
sms, een home- en hotmailaccount. Moederrr!
Borrel, ik heb een borrel nodig. Hoe laat is
het? Half vijf. Nou dan! 'Hahaha, wat kook jij?
Boerenkool met bloedworst en balkenbrij? Gadver.
Hoezo gadver? Da's ouderwets lekker hoor.' De
kinderen kijken walgend in de braadslee.
'Balkenbrij en b-l-o-e-d-w-o-r-s-t? Van bloed?
Nee mam, NEE!'
Aan tafel fluister ik na een kwart bordje tegen
manlief: 'is zeker machtig? Voedsel voor
landarbeiders, tsja.'
'Schoolgeld? Heb jij dat niet overgemaakt dan?
Ik ook niet nee, ik weet die codes niet eens.
Hoezo leren? Dat is toch jouw taak? Vanavond
eten we pompoensoep. Russische ja. Uit de
Volkskrant ja. Jongens, dat is echt zaaalig.' 'Mamaaa,
weet je waarom die Russen zoveel Wodka drinken?
Nee?' 'Nou, oké, oké, ik geef toe, het ziet er
uit als baby's eerste borstvoedingspoep. Waarom
huil jij nou? Nu lust je het he-le-maal niet
meer....Mai!'
'Disco? Bij ons? Vanavond? Het is maandag! Maar
jullie regelen alles zelf? Eh, nou vooruit dan.'
'Dag mevrouw, mooi huis'. 'Hallo dames. Oh
bloemen en wijn! Wat lief zeg. Hoeveel kinderen
komen er eigenlijk? Vijfentwintig! In de garage?
Ja, dat zal wel gaan. Jullie ruimen 'm leeg en
ook weer in? Ja, die vuurkorf mag wel aan. Droog
hout? Achter in de tuin. En, jij bent
verantwoordelijk dat er geen hockeysticks worden
opgestookt!'
'Ach, dag meneer de mentor. U komt ook nog even
langs. Wijntje? Koffie! Nee, verstandig! Kan ook
wel een sterke espresso gebruiken.'
Eenenveertig word ik volgende week ja. Of ik het
vier? Eh, zondag! Hebben wij zondag iets?
Zondag! Lijkt me leuk. Geef ik een borrel. Sms
even iedereen!'
Moet je dit nou lezen?! Ze hebben een hondje
over in het nest. Een kleintje. Karamelkleur.
Ja, dat kan toch best. Zo leuk een vriend voor
Romeck. Doen? We doen het! Over negen weken al?
Oh mai....'
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 17 november 2010 |
|
|
|
Lees
meer