|
|
| |
Column
Ongegeneerd
Oerhollands is ‘ie. En recht van lijf en
leden. Smakelijk en fris. Een toffe jongen. Ik
ben dol op ‘m. Hij past zich naadloos aan. Kan
bij iedere gelegenheid voor de dag komen. En nu
is ‘ie opeens exit. Ik wil er nog niet aan. Zijn
authenticiteit is me lief. Ik sla mijn armen om
hem heen en neem hem mee naar huis. Aai zijn
gladde huid en snuif zijn kenmerkende geur. ‘Je
gaat ‘m toch niet wegdoen, mam?’ zeggen mijn
kinderen en ik twijfel inderdaad. Wegdoen?
Waarom? Vanwege alle heisa erom heen? ‘Zeker net
zoals bij die kip, toen aten we ook 2 weken geen
kip en vervolgens was je het vergeten.’ Ik
zucht, maar kieper ‘m toch weg. Die Hollandse
komkommer van de markt. Waarschijnlijk
kerngezond en ongevaarlijk. Maar je weet het
niet. Snel lees ik wat verhalen op Google en doe
wat iedereen doet; het zekere voor het onzekere
nemen. Maar jammer en onzinnig vind ik het wel.
Had ik toch die moestuin moeten gaan aanleggen.
Tot nog toe zijn alleen de bessenstruiken gezet.
Ik droom blijvend van rijen sla onder glas, van
aardbeien op stro, van sperziebonen langs ranken
en van scheve, kleine gepikkelde komkommers die
beter smaken dan de opgekweekte
winkelmodelletjes. Nu is het te laat. Voor ons
geen veilige eigen kweekkomkommer. Gemiste kans.
Jammer. De kansen lagen op een ander vlak dit
jaar. Mijn boeken die ‘t levenslicht zagen. Een
‘geboorte’ die achteraf bezien heftige en mooie
emoties losmaakt. En dito reacties. Ik heb er
welhaast een dagtaak aan om alle mails, sms’en
en telefoontjes te beantwoorden. Ben bedolven
onder bloemen, flessen, kussen en kaarten. Goed
nieuws dus! Een een goed gevoel. En niet te
vergeten een onvergetelijke, succesvolle
boekpresentatie. Dus laat
ik die oer-Hollandse komkommer maar even voor
waar ‘ie is. Hoog opgestapeld in de supermarkt.
En geniet ongegeneerd na van de lancering van ‘De
ontmoeting’ en ‘Over de liefde enzo’.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 31 mei 2011 |
|
|
|
Lees
meer