|
|
| |
Column
Onzekerheid
Onzekerheid kun je bedekken. Met gemak. Je
kunt het maskeren met een duur horloge, de
juiste coupe, een overhemd met daarop je eigen
geborduurde initialen, de juiste kleding,
schoenen, gadgets en ga zo maar even door.
Onzekerheid kun je verhullen. Door vragen te
stellen aan anderen. Veel vragen. Door
complimenten te maken en die meteen weer een
beetje af te zwakken. Waardoor een ander steeds een
beetje kleiner wordt dan jezelf bent. Niemand
zal het merken, niemand zal je doorhebben. Denk
je? Ha. Ik hef het glas op ‘zwaar’ onzekere
mensen en wens hen sterkte en geluk. En een
goede therapeut!
Ooit kwam ik er een tegen, een onzekere wolf in
mooie schaapskleren. Ik had niets door en liet
mezelf een loer voor ogen draaien. Hij keek naar
mijn laarzen en ik zag het. ‘Vind je ze niet
mooi?’ vroeg ik. ‘Nou, ’zei hij bedachtzaam’,
dat flapje vind ik minder.’ Ik lachte en dacht,
ach ja, maar ondertussen keek ik nog eens goed
naar de laarzen. Zo raar waren ze toch niet?
Toen ik een keer met hem meereed naar een
opdrachtgever zag ik in zijn auto een heel
arsenaal ‘ego-lapmiddelen’. Een pot wax, een
mannengeurtje, 2 paar extra schoenen,
sportkleding, zelfs een fles glassex (?) en een
oude theedoek (huh?). Hij keek in zijn
achteruitkijkspiegel en wees op de rimpels naast
zijn ogen. ‘Best wel erg niet?’ Ik keek nog eens
rond, maar zag geen pot antirimpelcrème. Die had
hij vast thuis staan op zijn badkamer. Nou is
daar niets mis mee. Ook mannen mogen wat mij
betreft smeren. Waarom niet! Maar pas later,
jaren later, kwam ik erachter dat deze man zijn
eigen onzekerheid afwentelde op anderen.
Dodelijk vermoeiend lijkt mij dat om steeds maar
bevestiging te moeten vragen voor je eigen
‘bestaan’. Zelf ben ik natuurlijk ook geen
heilige. Regelmatig vis ik naar complimenten. En
sta voor de spiegel een soort Vanessa-look te
creëren door mijn huid naar achteren te trekken.
Jee! Lees dat mevrouw De Jong (column VK Wim de
Jong) een denkrimpel heeft laten wegspuiten.
Ach. Botoxje. Zou ik daar ooit voor bezwijken?
Zo’n chemisch shot?
Wie dichtbij komt moet tegen kritiek kunnen,
denk ik en ga met mijn neus vlakbij de spiegel
staan. Ik vind ze gewoon mooi die kraaienpoten.
Ze geven leven aan mijn gezicht. Als de boel
straks desastreus gaat zakken, laat ik er
misschien wel een paar nietjes in slaan. Of
niet? Wie dan leeft wie dan zorgt. In het licht
van de spiegel denk ik aan de onzekere man en
voel slechts medelijden.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 6 oktober 2010 |
|
|
|
Lees
meer