|
|
| |
Column
Oranje
Midden in het bos kom ik ze tegen, een man en
vrouw van middelbare leeftijd. Zij hoogblond,
haar opgestoken, bruin gelaat, hij grijzend bij
de slapen, eveneens zonnebank bruin. Hij houdt
een klein wit hondje aan de lijn dat schel
begint te keffen als mijn reusachtige hond in
zijn buurt komt. Het groen van de zomer krimpt
bij het aanzien van beide echtlieden. Ze zijn
van top tot teen gekleed in het oranje.
Natuurlijk, de zojuist gespeelde wedstrijd van
het Nederlands elftal. Die hebben ze bekeken.
Samen of met vrienden, thuis op de wit lederen
bank. Ik zie opeens dat de man een lijst om zijn
nek heeft hangen, aan een oranje lint, wel ja.
Met daarin een foto van ‘onze voetbaljongens’.
En de hond draagt een oranje strikje in zijn
haar, zo’n palmboompje op zijn kop. De voeten
van de vrouw gestoken in oranje crocs. Ze zijn
niet uitgelaten zoals je verwacht van zulke
uitgedoste types. Ze zwijgen. Kijken ieder voor
zich uit. En niet vanwege verliezende
doelpunten. Dat weet ik dan wel weer – hoewel ik
niet gekeken heb naar de wedstrijd van vandaag –
dat ze hebben gewonnen. De stilte is
surrealistisch. Nederig buigen de bomen, ruizen
de varens op een zwoele windvlaag. Hoeveel
kleurexplosies kan dit bos hebben? Ik zet mijn
zonnebril op en roep mijn hond. Hij heeft ook
geen interesse in die kleine witte. Dat zag ik
meteen. Geen partij. Oranje. Jongens, toe het
moet toch verboden worden zo buiten rond te
lopen. Oké op de bank, in de kroeg misschien,
bij de laatste finale wedstrijd op het
Leidseplein. Goed, goed, staan we oogluikend
toe. En iedereen onder de twintig mag wat mij
betreft ook bont gekleurd zijn en
voetbalfanatisme tonen. Geen probleem. Hier in
huis zijn overigens alle roeptoeters meegegeven
aan het ‘plastic afval’. Het geluid van vier
bloedfanatieke kijkers op de bank geeft al meer
dan genoeg herrie. Mooie herrie, natuurlijke
herrie, eerlijke herrie. En bij de jongste zoon
zag ik oranje vlaggen boven zijn bed. Kan! Mag!
Opeens bedenk ik me dat ik ooit – voor een
prachtige bruiloft van vrienden in Italië –
oranje schoentjes kocht. Met hak ja! Ik moet
even zoeken, maar vind ze nog als nieuw in een
zwarte doos onder in mijn kast. Best mooi
inderdaad. Alleen die kleur? Hoorde daar niet
ook zo’n kleur tas bij? Ja! Die vind ik ook. Ik
zet ze als stil protest bovenop de kliko die ik
vanochtend aan de straat zette. Het ziet eruit
als het echtpaar in het bos. Misplaatst oranje
tussen zomers groen.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 30 juni 2010 |
|
|
|
Lees
meer