|
|
| |
Column
Pens
Het ruikt hier opeens naar pens in de
keuken. Ik zit te werken aan de keukentafel en
de penetrante geur kringelt onverwacht mijn neus
binnen. De geur die mij in 1 tel in het
schuurtje van papa zet, 30 jaar geleden. Daar
bewaarde hij de natte pens in een plastic zak in
een afgesloten emmer. Zette het hoog weg op een
doorgebogen houten schap tegen de een-steens
buitenmuur. Voor onze langharige teckel.
Intrigerend groen goedje.
Ik kocht op aanraden van de fokker onlangs droge
pensstaafjes voor onze pup. En ook diepgevroren
pens legde ik in de vriezer. Blinkende gedachten
schoten als voorpret door mijn hoofd toen ik
bedacht dat mijn lief op een dag zou besluiten
een portie gehakt te gebruiken en per abuis de
pens zou ontdooien in de magnetron. Lief, die
niet is opgegroeid met honden en nooit van pens
heeft gehoord.
Ik pak de droge pens en geef het de honden.
Binnen vijf minuten zijn de pensstaafjes op. De
honden liggen er voldaan en tevreden bij. De
inhoud van een koeienmaag in hun eigen magen.
Raar eigenlijk, dat ze dat lekker vinden. ‘Het
maakt ze pittig’, zei mijn vader vroeger altijd.
Nou, pittig? Beide honden verloren hun
mannelijkheid al in het nest. De fokker die
listig voorkomt dat met zijn ‘broodwinning’
wordt doorgefokt, maakt van mijn honden mietjes
door ze te laten castreren. Nog nooit hebben ze
een vrouwtjeshond besprongen. Geen drang, geen
interesse in het andere geslacht. En dominant
ben IK, niet zij! Ha, dat is dan wel weer
handig, want opvoeden is een stuk eenvoudiger
als je sowieso de baas bent. Zonder daar al te
veel voor te hoeven doen. Een donkere stem
opzetten volstaat al eigenlijk. Nou kan ik dat
erg goed. En als blikken konden doden vielen ze
daarvan ook meteen neer. Maar in mijn ogen zijn
ze niet geďnteresseerd. Die bewaar ik voor het
bijzetten van kracht in het opvoeden van de
kinderen. Ik weet nog goed dat ik kon krimpen
van de ogen van mijn moeder. ‘Mam, toe, hou op,
kijk niet zo!’ En nu doe ik het dus zelf! Zo
kijken! ‘Mam, kijk niet zo eng!’ roepen de
kinderen. Tsja, de tijd in herhaling. Niets is
voorbij en tevens verglijdt alles in de
wegtikkende jaren. Het nieuwe leven van onze
blije pup maakt iedereen aan het lachen. Hij
springt enthousiast in de oren van de oudste
hond en bijt geniepig in zijn poten met zijn
vlijmscherpe tandjes, als hij de strijd van het
stoeien dreigt te verliezen. Al verschillende
keren heb ik ademloos zitten kijken naar de
spelende honden die precies weten waar de grens
ligt. Te ver gaan betekent piepen. De kleine
rolt nederig op zijn rug als hij een ferme
correctie krijgt van de grote. Bijten in het
tandvlees gaat te ver. Dat zag ik. Even later
liggen de ‘mannen’ in elkaar verstrengeld te
slapen. Rust in de tent. Ik steek een geurkaars
aan om de penslucht te verdrijven. Zou ik als
kind stiekem af en toe een hapje pens hebben
genomen?
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 25 januari 2011 |
|
|
|
Lees
meer