|
|
| |
Column
Pijngrens
Twee paracetamollen verder en de pijn knalt
nog steeds door mijn lijf. Ik ben niet meer van
de pijn. Vroeger wel. Mijn pijngrens was
vergelijkbaar met die van een door zuurgrenzen
heenvretende topsporter. Die tijd is voorbij.
Gelukkig maar. Ik kwam een tijd geleden bij een
fantastische haptonoom. Ze liet me fijntjes
weten dat pijn een functie heeft. ‘Iemand die
keihard op je drukt kun je ook even hard
terugduwen,’ zei ze. Ik heb geloof ik nogal
verbaasd gekeken en zoiets gezegd als: ‘Doe ik
ook hoor, terugduwen.’ Ze keek me minzaam aan en
zei: ‘Ik leun nu sinds tien minuten met mijn
hele gewicht op je en je hebt nog geen STOP
gezegd.’ ‘Eh, nou nee, dat klopt, maar het voelt
niet belastend of zo,’ zei ik onzeker. Ik wist
meteen dat mijn antwoord in donkere diepten
viel. Verkeerd antwoord, echt prettig voelt het
ook niet natuurlijk als iemand met het hele
gewicht op je onderrug duwt. ‘Mijn lichaam zet
zich gewoon schrap in dit soort situaties,’
verzuchtte ik. ‘Dank je’, zegt de haptonoom en
meteen daarna: ‘Nee zeggen, stop zeggen, grenzen
aangeven, iedereen denkt het te kunnen, slechts
weinigen doen het ook.’ Ik begrijp een beetje
waar ze heen wil en voel me knap ongemakkelijk
op die behandeltafel. Veranderen is niet
gemakkelijk. Ook een inkopper. Ik weet het. En
kiezen voor een verandering? Juist. Ik denk aan
de bevallingen die ik heb doorgemaakt. Vier keer
bevallen met een snelheid van een vluchtende
bankovervaller. ‘Trek je handschoenen aan, de
baby komt,’ barstte manlief op het moment
suprême tegen de verloskundige. Te laat. De baby
kwam en manlief mocht vangen. ‘Ik dacht, eh, die
weeën klonken niet echt pijnlijk, ik bedoel,
....,’ stotterde de verloskundige. Pijn, pijn,
wat is pijn? Ik zat binnen een uur opgepoetst en
wel in bed. Kom maar op met die visite. En
binnen een week moest die 501 weer aan. Door.
Aktie. Twee paracetamollen verder knalde de pijn
door mijn lijf. ‘Als de geest geen auw zegt doet
het lichaam het uiteindelijk.’ Dat zei ze ja,
die haptonoom. En ik kijk naar vriendinnen die
soortgelijke wegen bewandelen. Sterk, sterker,
sterkst. Ons krijgen ze niet klein. Wat een
geneuzel. Een voor een halen we schoorvoetend
bakzeil. Niet luidruchtig. Nee, fluisterend.
Twee paracetamollen verder voelen we heel
langzaam de pijn wat wegebben. En leggen onze
hoofden op zachte kussen. Laten onze voeten
masseren met warme olie. Sluiten onze ogen en
oren voor snerpende kinderstemmen die, door alle
logistieke kronkels, anders toch weer binnen
dringen. ‘Papa, het is vandaag papa,’ zegt een
van de vriendinnen schor als haar mobieltje nog
een keer oplicht in de sfeerverlichting van de
beautysalon. De pijn is weg. Helemaal.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 5 mei 2009 |
|
|
|
Lees
meer