|
|
| |
Column
Player
Als je gelooft in je eigen leugens, jezelf
vastdraait in verzinsels, dan heb je een psych
nodig. Dat klinkt logisch. Alleen zien diegenen
die een psych nodig hebben dat meestal zelf niet
en zijn ze bovendien ook vaak meesters in het
misleiden van hun omgeving. Dus? Dus kunnen
zieke geesten ongeoorloofd lang hun gang gaan.
Verdienen credits en snoepen overal wat
zelfvertrouwen weg om zelf een trapje hoger te
komen. Hoger in aanzien, hoger in moraal, hoger
in het wegkomen door middel van
'trics-en-trucs'. Ik kwam er een tegen, een
zieke geest. Verpakt in schuimende onschuld.
Lief, aardig, voorkomend, intelligent, sociaal,
gevend en ga zo maar door. Ergens rinkelde een
alarmbel. Bij mij. Ik negeerde het signaal.
Zette het uit en ging ervoor. De bubbels pakten
me beet, omhulden me en lieten me vliegen tot
ongekende hoogte. Wat een euforie. Wat een
inspiratie. Wat een belachelijk toneelstuk ook.
Baf! De zeepbel spatte uiteen toen een aantal
twittervrienden mij de ogen deden openen. Ik was
‘zomaar’ aangelopen tegen een rasechte player.
De ERGSTE in zijn soort. Nee! Onmogelijk...ik?
Nee! Dat kon niet waar zijn. Het schuim om zijn
mond smaakte opeens bitter en zuur. Zijn woorden
en daden badend in een lauwe, laffe plas modder.
Ik keek naar de brokstukken achter me. Een
bulldozer zou er al moeite mee hebben. Met blote
handen probeerde ik de eerste rots te
verschuiven. Zwaar. Veel te zwaar voor
vrouwenhanden. Verlamd van schrik ging ik zitten
op de steen. De armen om m’n knieën. Ik voelde
een paar handen op mijn schouders. Binnen een
paar uur was mijn lichaam gestut en gesteund
door goede handen. Dragende handen, krachtige
handen, eerlijke handen, twitterende handen. Ik,
die altijd wil vluchten in moeilijke situaties,
bleef zitten en liet de kracht van hulp zijn
werk doen. Dat ging snel. Razendsnel. Binnen een
paar dagen was het pad geëffend. Kiezels
knerpten onder m’n hakken. Vrienden. Overal
vandaan! Ze keken in mijn ogen, schoffelden nog
wat onkruid en schonken de glazen vol. Het
leven. Het ware leven ontvouwde zich voor mijn
betraande ogen. Kinderogen, kinderwoorden,
kinderharten en de mooiste ogen van allemaal -
die van mijn eigen man – drongen diep door in
zelfzucht en leugen.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 7 juli 2010 |
|
|
|
Lees
meer