|
|
| |
Column
Regisseur
Acht weken gaat de tent dicht. Acht weken.
Ik kijk er naar uit en zie er tegen op. Want de
regelmaat van een wekelijkse column is als
ademen, maar dan anders. Het gaat vaak van zelf
maar meestal niet. Het lukt altijd, maar zo
voelt het niet. In het laatste uur voor de
deadline met piepende banden op send drukken.
Zoiets. Mijn webbeheerder zit al tandenknarsend
te wachten. Zij is de eerste lezer. En leest
kritisch. Soms lacht ze, maar meestal haalt ze
haar schouders op. ‘Snapte echt niks van je
column ‘Vraagbaak’ vorige week,’ verzucht ze als
we samen aan tafel zitten om ons marketingplan
door te nemen. ‘Oh nee,’ zeg ik en kijk haar
schalks aan. ‘Nee, echt niet! Het zal aan mij
liggen’, zegt ze en begint als in een laatste
poging de woorden betekenis te geven door mijn
column hardop voor te lezen: Met wie kun je
lachen, huilen, ruziën en vrijen? Tegelijk!
Met wie kun je uren op een terras zitten kijken
naar voorbijgangers? In een tel hetzelfde zien?
Het zelfde horen? Ik twijfel. Haar de
diepere betekenis uit leggen? ‘Vind hem
taalkundig erg mooi hoor,’ zucht ze, en
stilistisch prachtig, maar de betekenis ontgaat
me.’ Ik beslis ter plekke; niet uitleggen.
Uitleggen is als een mop verklaren….! Nooit doen
dus. We klinken onze glazen en vergeten de
verschillen. De verschillen in gedachten. De
verschillen in uitvoering. De verschillen in
opvattingen. En toch passen we wonderbaarlijk
goed bij elkaar. Zij en ik. Al 22 bevriend en
sinds een paar jaar ook zakelijk partners. Dat
kan! Zonder woorden, zonder keiharde afspraken,
zonder twijfels. Zonder haar zat ik nog steeds
vertwijfeld te bladeren in mijn manuscripten.
Zonder haar durfde ik geen column te openbaren.
Want ook al snapt ze niet altijd wat ik bedoel,
ze begrijpt mij wel. En dat is, als zuurstof
onder water, van levensbelang. En wanneer ik
haar bedank, dan doet ze een stap terug. ‘Al
goed, al goed….,’ mompelt ze. Maar zonder mijn
regisseur, mijn klankbord en vriendin bleven ook
deze woorden in de la. Zo geeft zij mij
regelmatig een flinke duw. Vanuit de schaduw in
de zon. ‘Go!’ En ik struikel onhandig vanuit de
coulissen het podium op. ‘Het was charmant je
optreden,’ zegt ze en ik kijk op. Ze meent het.
Het is niet eens cynisch bedoeld. Ik lach
opgelucht. Als zij het zegt……
Acht weken gaan ‘we’ dicht. Zij en ik. Even
frisse lucht opsnuiven. ‘Zomerreces’ tikt ze en
plaatst de woorden boven mijn laatste column. We
zakken onderuit en schenken nog eens bij. Op een
lange, hete, inspirerende zomer!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 21 juni 2011 |
|
|
|
Lees
meer