|
|
| |
Column
Respect
Nu weet ik het 100% zeker; ik kom van een
andere planeet. Ik zit op een speciaal ingelaste
ouderavond van de basisschool en luister naar de
rigoureuze oplossing die de directeur van de
school heeft bedacht om “ deze dynamische groep
kinderen” in het gareel te krijgen. De juffrouw
zit met gebogen hoofd naast haar bureau. Ze
heeft deze klas “niet gewild”, “toch gekregen”
en “heeft te maken met respectloze kinderen”
“die niet willen luisteren”. Voordat de avond
goed en wel is begonnen zijn de kaarten al
geschud. De sfeer is gespannen, de gezichten
strak en serieus. Het onderwijs! Diepe, diepe
zucht! In het onderwijs kunnen leerkrachten die
hun werk niet goed doen niet worden ontslagen.
Nee! Leerkrachten die, zoals deze juf dolgraag
met pensioen willen, worden kunstmatig met
zoveel touwtjes aan elkaar geknoopt dat een
broddelwerkje ontstaat. Een broddelwerkje dat
steeds verder uit elkaar valt en van jaar naar
jaar sleetser en aftandser wordt. Het
overlegmodel. Ook zoiets. Alles gebeurt in
overleg. Met teamgenoten,...prima, maar ook met
ouders,....gevaarlijk. Want de ouders, ja, je
voelt het al aankomen, de ouders bepalen wat er
gaat gebeuren. Niet direct! Nee, dat verloopt
veel subtieler. Je ziet het al bij de eerste
schooldag. Welke ouders in de buurt van de juf
‘hangen’. Iedere dag toch echt even iets moeten
vertellen, meedelen. En die als je ze goed
observeert ook allemaal dezelfde route lopen
naar het kamertje van de directeur, waar hun
voetstappen inmiddels een klaagpad hebben
uitgesleten. Doodmoe word je van dat gezeur en
gekonkel. Ik kom van een andere planeet. Op de
middelbare school zijn deze praktijken taboe.
Natuurlijk omdat ouders hun kinderen niet meer
brengen, maar voornamelijk als gevolg van het
kristalheldere beleid. De directie is de
directie, de leraren heten gewoon Meneer,
Mevrouw, worden aangesproken met U en de
conrector staat, zoals het hoort, hoog in
aanzien. De regels zijn duidelijk, een probleem
wordt meteen aangepakt en raddraaiers krijgen
een waarschuwing dat ze van school kunnen
vertrekken (!) als het nog eens voorkomt. Wat
een verademing! Nu ik al zo’n 10 jaar op een
basisschool rondloop heb ik het hele arsenaal
aan lafhartig pappen en nathouden wel gezien,
maar waar het werkelijk om draait, de kunde of
ONKUNDE van de leerkracht, tsja, daar mag niet
over worden gesproken. Ik kom van een andere
planeet en zie de juf met 11 en 12 jarigen een
soort van grote mensen-ruzies uitvechten. Ze
staat als een kemphaan voor de klas, tiert,
schreeuwt en zeurt nog harder dan al die ouders
bij elkaar. De boemerang die ze aan het begin
van het schooljaar over de hoofden van de
kinderen scheerde (“jullie zijn de moeilijkste
klas die ik ooit in mijn 38-jarige carrière heb
gehad.”) knalt onwerkelijk hard terug naar haar
getergde hoofd. “En nu is ze het zat.” Huilend
zat ze tegenover ons die ene keer toen we haar
het vuur na aan de schenen legden. De waarheid?
‘Waarheid’ is een woord dat bijna niemand in het
basisonderwijs nog foutloos kan spellen en
zonder blikken of blozen op het digibord
geprojecteerd krijgt. De waarheid, beste
directeur, is dat iemand die niet presteert, ten
koste van onze kinderen mag doorwerken. Oké, de
klas wordt gesplitst, voorlopig dan. De kinderen
lopen met afhangende schouders het lokaal
binnen. Want, ze snappen er niks van. “Zo erg
zijn ze toch niet?” Welnee, het zijn stuk voor
stuk beginnende pubers, die hun mondje kunnen
roeren. Nou en! Dat is van alle tijden. Het zou
toch juist machtig mooi moeten zijn om met zo’n
groep een fantastisch laatste schooljaar neer te
zetten. Werk dat zeer belangrijk, eervol en
bevredigend is. En beste juf, respect krijg je
niet zomaar. Respect moet je verdienen. Ik kom
van een andere planeet!
 Reageer
op deze column...
Lees
ook het nieuwe gedicht van deze week...
Geschreven op 7 januari 2010 |
|
|
|
Lees
meer