|
|
| |
Column
Rigoureus
De beste tip die ik ooit kreeg op
kledinggebied is alles weg te doen wat je een
jaar niet hebt gedragen. Dat lijkt rigoureus en
is het eigenlijk ook. Maar het werkt wel. En het
ruimt zo lekker op. Niet twijfelen of je dat
jasje misschien toch volgende zomer nog eens zou
kunnen proberen,...weg ermee. Te heet gewassen
wollen truien, wijd gesneden overhemden,
broeken met teveel zakken, knopen en ritsen,
klokkende rokjes, truien en vesten voor-je-weet-maar-nooit-weer, splinternieuwe
miskopen, blije-shirts gekregen bij een
activiteit op het werk en zaken die vorig jaar
hip en nu belegen zijn. Vijf vuilniszakken later
kijk ik tevreden naar de bijna lege kast van
lief en mij. De open zakken staan nog even
uitnodigend op een rij. Iedere keer als ik
erlangs loop galmen enkele beledigde
kledingstukken zacht om hulpgeroep. ´Ik ben nog
best draagbaar, met die zwarte broek dan, je
weet niet wat je wegdoet, mijn kwaliteit
overleeft de kredietcrisis, toe kijk nog een
keer naar mijn mooie stiksels.´ Het is zaak snel
te handelen nu. Voordat manlief thuiskomt in
ieder geval. Hij zou de dwepende polo´s en die rare rode broek
niet kunnen weerstaan. Tapen.
Met grijze tape snoer ik de smekende stakkers de
mond en gooi koelbloedig de hele zwik in een
kledingcontainer bij de plaatselijke supermarkt.
Oef. Nu de kinderkasten nog. Zelfde procedure,
zij het dat het krakende groeiproces nog een
handje helpt bij het strenge selectiebeleid.
Hoogwater, boorden tot tien centimeter boven de
polsen: uit den boze. Ik raak nu werkelijk op
dreef. ´Mam,´ je gooit niets weg hoor. Ik wil
alles zien,´ sputtert ons kleine meisje. Zes
jaar. Lief klein meisje. Je perst je mooie
lijfje in te kleine spijkerbroeken. Je puppiebuikje puilt uit je lievelingsshirt. Ik krijg een ingeving en vraag
haar een lijstje te maken. ‘Wat heb je nodig voor
de lente en zomer?’ Ze gaat aan de slag en levert
een uurtje later trots een heuse brief in waarin
het wensenpakket kort en bondig is samengevat.
Rok. Berkienie. Sliprs. Broek. Jurk. Sokjes.
Bodiewarmer. Pentie. Strik voor me haar.
Kijk. Daar heb je wat aan. Wat een daadkracht en
souplesse. De zak met sentimenten brengt ze met
rechte rug naar een klein meisje verderop. En
vragend kijkt ze me aan. ‘Gaan we nu aanvullen?’
Yep. Dat doen we. En als we klaar zijn zetten we
de lente nog eens extra kracht bij. Schoenen.
Stond niet op haar lijstje. En een verfrissende
knipbeurt. Wij zijn er klaar voor.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 9 april 2009 |
|
|
|
Lees
meer