|
|
| |
Column
Ruis
Veertig zijn heeft voordelen. Een daarvan is
dat ik rustig blijf als er geen woorden komen.
Als er stiltes vallen. Geleefd en geleerd weet
ik nu dat stiltes vol zitten met teksten,
symbolen en tekens. Stiltes filteren ruis,
werpen een machtige slagschaduw over nepheid en
blazen lucht in leeggelopen motivatie. Dus als
ik ga zitten om te schrijven en de woorden
blijven steken achter het ochtendritueel, dan ga
ik iets anders doen. Was vouwen of stofzuigen.
Of wandelen met de hond. Niets mooier dan dat.
Het stille bos ademt natte geuren, de zon prikt
tussen de bladeren. Iedere voetstap brengt me
dichter bij waar het die ochtend bleef hangen.
Inspiratie kun je niet afdwingen, niet zoeken of
oproepen. Inspiratie waait ineens – als je
verbaasd knippert met je ogen, omdat er een
eekhoorn langs je voeten schiet – je hoofd
binnen. Ik besef dat mijn leven vol zit met
ruis. Ruis. Mijn netwerk is ruis. Mijn mailbox
is ruis. Mijn telefoon is ruis. Mijn oeverloos
geklets is ruis. Stil zijn. Nu. Ik ga op een
omgevallen boom zitten. De hond ziet het, draait
om en loopt naar me toe. Hij zakt door zijn
achterpoten en plant zijn achterste op m’n
schoenen. Wel ja, kom erbij. Samen zitten we zo
een poosje. Hij zwijgt. Ik ook. Hij zal nooit
veertig worden, tien hooguit twaalf misschien,
maar zijn wijsheid piekt nu al, zonder dat er
grijze haren te zien zijn. Ik denk aan de
prikkels die mijn dag bepalen. De piepende
vaatwasser, wasdroger, wasmachine, de bel, een
sms, mail, een telefoontje. En aan mijn
actieradius meteen op te springen. Even dit,
even dat. Ooit moest ik een oefening doen van
een zachtaardige coach, een kwartier per dag
gaan zitten en niets doen. Wat is nou een
kwartier? Ik kan je verzekeren, het was a hell
of a job. Ik schoof de tafel als verankering van
mijn rusteloosheid strak tegen m’n buik, legde
alle apparaten buiten handbereik en trok de
stekker uit de telefoon. Een kwartier?
Vreselijk. Gek genoeg kan ik als ik schrijf uren blijven zitten op mijn door de Arbo verguisde keukenbank. Pas diep in de nacht
voel ik hoe ik erbij zit. Beroerd. Ach, veel is
er eigenlijk niet voor nodig weer even te
aarden, te landen. Weekje Lissabon, weekje
Veluwe, weekje deur op slot, weekje mindfulness?
Onzin! Het kan helpen. Natuurlijk, maar het is
niet altijd nodig. De stilte zit verborgen in
alledaagsheid. Simpel geluk. De ogen van het
meisje op ’t schoolplein dat na vier jaar haar
Australische papa aan ons komt ‘showen’. Ik
luister naar haar ogen, kijk naar haar woorden,
voel geluk en vind inspiratie.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 18 mei 2010 |
|
|
|
Lees
meer